Spreading Your Wings – Even When They’re Broken

Spreading Your Wings – Even When They’re Broken

By Marie O’Toole (formerly Notcheva)

SweptAwaywith-Script-224x300

We are so thankful to Marie for writing a guest post just for our ministry! We have long since supported and respected Marie for all she has endured. Marie is the author of “Redeemed from the Pit” and “Plugged In: Proclaiming Christ in the Internet Age”. She is also a trained counselor, who is now focusing her ministry on helping emotionally abused women. She is currently writing a third book – on abuse women endure, and the Church’s failure to address it.

 

 

Fourteen months ago today, I stepped into the kitchen of my new home – a two-bedroom apartment – to find that my landlady had left me a case of rice pilaf, hot cocoa and eggnog mix, a bottle of steak sauce, and tins of chocolate cookies for my children. It was, by far, the kindest gesture any Christian made towards me during the painful month of my divorce.

My landlady, a woman approximately twenty years my senior, understood first-hand the stigma of being a divorced Christian woman. Happily married now to a loving man, Cheryl had also gone through the pain of betrayal and subsequent difficulty that comes with suddenly finding oneself a single mom.

Paying it Forward

I realize I am far, far more fortunate than the women helped by Give Her Wings. This is why I support their ministry, not only financially but also by speaking up for abused women and writing about the secondary abuse we often face from our churches. Where the Church has largely failed to help women who have had to escape abusive situations, ministries like Give Her Wings and secular programs have stood in the gap. Fortunately, I have never faced homelessness. I have two degrees; a rewarding and well-paying career as an interpreter, and my children are well beyond the age where they would need childcare. Following months of intimidation attempts by my ex-husband, I was able to hire a lawyer and am now receiving child support. The other “mamas” are not so lucky – I am painfully aware that Give Her Wings is often the only resource standing between them and abject poverty.

During the journey of the last year, however, what I’ve come to appreciate is that moral support and encouragement from other Christians is even more important to “getting back on my feet” than a steady paycheck. And by “feet”, I mean my spiritual groundings. The worst part of emotional abuse is that after time, you start to actually believe you deserve it. Even when we finally wake up, and realize that the abuser is the one with the problem (and not us), the struggle to leave is compounded by those who enable the abuser (and shame the victim, trying to paint her as the villain for standing up to the abuse). All too often, abused women’s churches are guilty of this. Secondary abuse by clergy is insidious, because we have been conditioned to believe these men speak for God. The all-too-common practice of trying to convince women to ‘reconcile’ with unrepentant abusers is a horrible sin, which only compounds the woman’s pain.

When you have left an abusive marriage, it is vitally important to get connected to a loving, Gospel-preaching faith community. Telling women that ‘abuse is never grounds for divorce’ is not biblical, nor is shunning or excommunicating them when they leave. Once the marriage covenant has been broken by abuse, women need godly counsel and compassion that will help restore their identity as daughters of the King. There are many good churches that will do that. Even if you have been hurt by a church, there are others that will help heal your wounds. My current pastor and many people in my church have done just that, and it has been vital both to my healing and to restoring my trust in Christians again.

Coffee and Compassion

Last year, my former pastor harassed me (mainly by email) for 10 straight months following my divorce. The harassment turned to blackmail three weeks before Christmas, when I was threatened with defamation if I refused to repent of the ‘sin’ of leaving my abuser (this was four months after I resigned membership from his church). Exhausted by the 50-60 hour weeks I was working in order to survive, and worn down by the pastor’s constant gas-lighting, I was on the verge of a nervous breakdown.

Without his knowing the details of my situation, my new pastor emailed me one morning simply to ask how I was (no one at my former church had ever done that). Alarmed by my answer, he and his wife arranged to meet me at Panera Bread that very afternoon…..where he let me cry and shared the Gospel with me for three straight hours. Two women in the church, around my mother’s age, subsequently ‘adopted’ me. They would often invite me over for coffee in weeks following. At Christmas, I learned that someone had anonymously donated a ‘love offering’ to me so that I could buy my children Christmas gifts.

Throughout the whole ordeal, I was surrounded by strong, Christian friends who lifted me up at my lowest points. Most of them are members of other churches, but all are strong believers. Yet the dichotomy was striking in how one church’s leadership took the stance that I was the one in sin, simply for standing up for myself; whilst another church emulated Christ’s role as a Protector and Defender of the innocent. It would have been impossible to hold onto my faith in God if I had not been embraced by His children in this way. Spiritual abuse can be the most damaging type of all, because it skews your view of God. If an institution claiming to act in His Name is systematically tormenting the weakest and most vulnerable members of His Body, the sheep will be so beaten down that eventually they will leave. In His mercy, Christ has provided true shepherds – like my current pastor – who continuously reveal Him to the hurting. Relentlessly, he takes me back to Scripture to show me how we are all a part of “His Story” and partakers of His grace.

Remembering Our True Identity

One of the most important things my pastor has taught me is simply a “refresher course” on what I’ve often counseled women myself: finding my identity in Christ; and not in the opinion of others. After 11 years serving and fellowshipping at Heritage Bible Chapel, I saw the side-long glances and heard the gossip started by women I had previously considered friends. None of them knew the real story, but at least a dozen women in that church had known (or suspected) I was in an abusive marriage. For months after I left, my former pastor continued to spin his version of the story, even going so far as to Facebook-message friends of mine invitations to have “conversations” about me with him. It seemed the torment would never end.

Yet Pastor David and my other spiritual mentors continuously reminded me that Jesus Himself was unjustly slandered, and to continue to focus on His opinion of me….not that of others. It is a hard lesson to learn, but nothing else will bring us the inner peace and lasting joy in Christ that we so desperately need in trials. He also counseled me to forgive my prior church leadership, who are simply deceived in their hearts. Like Paul massacring early Christians, they actually believe that what they are doing is an act of service to God.

The journey is long, and unexpected roadblocks often come up. The most difficult struggles are not always financial, but rather spiritual. Surviving after divorce, even absent spiritual abuse, is incredibly difficult. No one can do this alone and thrive. There are many who will try to break your wings; do not let them. Seek out instead those who will help you heal, and enable you to soar again on wings of eagles. If you are depressed, get help. Give Her Wings can help you find a safe, Bible-preaching church in your area, and is starting to compile a directory of trained counselors (including myself) equipped to help you. There are many soldiers in this battle, and you are not alone!

How the Threat of God’s Wrath is Used to Silence Abuse Victims

Excellent post by my friend and fellow Calvary Press author, Jeff Crippen

A Cry For Justice

In following the story of Marie Notcheva over at Wartburg Watch, I read the following comment by a “friend” of Marie’s on Facebook. I decided to highlight this comment here in a post because THIS tactic of threatening God’s wrath for exposing evil in a church is really rather common. Here is what this “friend” had to say:

I would be very careful attacking Heritage Bible Chapel. God is VERY clear that the only reason that divorce is permitted is because of sexual immorality aka adultery or that the man is not a born again Christian and he chooses to leave the marriage. But the same is true for the wife. Romans 7:2-3 I LOVE you Marie and your family, but attacking the church that was trying to guide you biblically isn’t safe.

“Be very careful…attacking the church isn’t safe.” That is a threat. The commenter denied it when confronted…

View original post 648 more words

“Unë i Kam Pasur Flokët si të Tutë”

Nga Marie (Notcheva) O’Toole

hair_albLexoni në anglisht ketu.

Në karrierën time si përkthyese në mjekësi, një nga vendet ku kam punë çdo javë është një spital shumë i njohur i kancerit në Boston. Me një arredim të bukur të brendshëm dhe një staf të dashur e të mirëtrajnuar për të ruajtur dinjitetin e pacientëve, ai të jep më tepër ndjesinë e një hoteli me 5 yje, sesa të një spitali. Kjo bëhet qëllimisht: kanceri është një sëmundje e tmerrshme, sinonim me vuajtjen dhe, çfarëdo mase rehatie që u ofrohet pacientëve dhe familjeve, është hartuar për t’i ndihmuar që t’i largohen atij tmerri.

Dhimbja që kanceri shkakton nuk është vetëm fizike.

Kati i kemoterapisë

Jo shumë kohë më parë, isha ulur në një pavion te kemoterapisë me një pacientin tim (një burrë i moshuar nga Bullgaria me një prognozë të mirë). Trajtimet zgjasin disa orë, kështu, mbasi ndihmova pacientin të nënshkruante formularin e Pranimit të Trajtimit, u rehatova si pa mendje duke parë Instagramin dhe Facebook-un në telefonin tim. Një grua e re që po merrte kemoterapi e ulur ndoshta 2-3 metra përballë meje, dukej sikur nuk po m’i ndante sytë. Nuk dukej e lumtur. Askush të cilit i futen helme në trup nuk pritet të duket i lumtur. Sa herë që ngrija kokën, ajo largonte shikimin.

Të tretën herë që ktheva sytë në drejtimin e saj, e pashë në sy dhe i buzëqesha. “Mot i çuditshëm, apo jo?”, ishte fraza e mençur që doli nga goja ime. Duke e shpërfillur komentin tim, ajo zbrazi çfarë kishte qenë duke menduar:

“Unë i kam pasur flokët si të tutë”.

Toni i saj i zërit ishte i përzishëm. Ishte vështirë të dalloje se çfarë moshe kishte, sepse kemoterapia ka edhe efektin anësor të fryrjes së fytyrës së pacientit. Të kuptuarit sa është përhapur kanceri, opsionet e trajtimit dhe pritjet e jetëgjatësisë ndonjëherë duken më abstrakte sesa humbjet e momentit, të flokëve të fertilitetit, të bukurisë fizike për gratë. Pashë e shokuar që përveç infermieres, isha e vetmja grua në atë dhomë që kishte flokë. E shoh këtë çdo ditë dhe duket sikur jam bërë më pak e ndjeshme. I shikoj pacientët si “raste mjekësore”, por nuk mundem të futem plotësisht në dhimbjen e tyre, ose në ankthin e një gruaje të re për humbjen e flokëve.

Dhe këtë doja.

E ruajta kontaktin me sy. “Më vjen shumë keq që ke humbur flokët,” i thashë. “Duhet të ketë qenë shumë, shumë e vështirë për ty.” Sytë iu mbushën me lot dhe vetëm tundi kokën. Jam e sigurt që nuk kishte nevojë t’ia kujtonin që “do të të rriten prapë” ose t’i thuhej “Oh, janë vetëm flokë!” për të njëmijëtën herë. Ishte dhimbje. Ajo kishte nevojë që dikush ta pranonte këtë fakt.

Edhe flokët e kokës suaj janë të numëruara

Si të krishterë, ne jemi kaq të shpejtë për t’u fokusuar në “gjërat atje lart” dhe në “frytet shpirtërore”, saqë është pothuajse një tundim që t’i kalosh përciptas gjërat e përkohshme (si puna e humbjes së flokëve), ose edhe të kapërcejmë shqetësime të tilla si thjesht kotësi. Por dëshira për t’u dukur dhe për t’u ndier e bukur është kaq thellësisht e ngulitur në të gjitha gratë kudo, saqë ta ulësh këtë si një vogëlsi, do të ishte e pashpirt dhe e pandjeshme. Unë besoj se ky aspekt i kancerit është më i vështirë për gratë sesa për burrat (burrat më të vjetër ndonjëherë edhe bëjnë shaka për rënien edhe të atyre dy fijeve që u kanë mbetur). Për një grua, nuk është aspak shaka. Është një tragjedi e pashoqe. Nuk është e mundur, e as e përshtatshme, të futësh me forcë një shkak të tillë hidhërimi, në kallëpet teologjike. Është shumë më e rëndësishme që thjesht të tregosh përkujdesje…, ashtu si Krishti do të bënte, dhe bën, për çdo aspekt të jetës së saj (Luka 12:7).

Dashamirësia e thjeshtë shpeshherë ndodh larg zyrave të këshillimit. Si mund ta këshillojmë një grua që hidhërohet për humbjen e flokëve të saj, apo për heqjen e gjirit? Ne sigurisht që duhet t’i ofrojmë sigurinë që ajo prapë është e bukur në sytë e Perëndisë dhe që ajo duhet ta besojë të ardhmen e saj në duart e Tij. Ka, me shumë mundësi, shumë mënyra se si ne mund ta inkurajojmë atë në marrëdhënien e saj me Zotin ndërsa përleshet me dhimbjen e një sëmundjeje (ndonjëherë drejt vdekjes). Por nuk ka nevojë të jemi këshillues (apo të dimë shumë teologji) për të ofruar atë lloj kujdesi për të cilin një grua ka nevojë dëshpërimisht në kohë të tilla.

Prova e recipetave

Të nesërmen u ktheva në të njëjtin spital për të përkthyer për një grua të vjetër që kishte humbur njërin gji. Ky nuk ishte një takim mjekësor. Ajo do të bënte prova për një recipetë dhe protezë të veçantë në butikun e spitalit. Asistentja gazmore e ndihmoi pacienten që të zgjidhte një palë recipeta të modës me ngjyra pranverore; u sigurua që gjithçka të ishte në simetri; disa herë ia përsëriti se sa mirë i rrinin. Dhe gjëja më e bukur ishte se ajo ishte krejtësisht e sinqertë. Kur pacientja i mori recipetat, filloi të qante ndërkohë duke i kërkuar falje asistentes për shenjën e saj të shëmtuar të mastektomisë. Gruaja e re fshiu lotët, e përqafoi atë dhe e siguroi që ajo ishte e bukur.

Kjo, shumë më tepër sesa testet e gjakut apo rezultatet e skanerit, është shpeshherë çfarë një grua ka nevojë të dëgjojë. Qe një moment tepër prekës, dhe përforcoi një mësim në përkujdesje që dua ta mbaj mend jo vetëm në këshillim, por edhe në jetën e përditshme të krishterë. Të gjitha gratë kanë pasigurira, dhe kur ne jemi të ndjeshme ndaj nevojave të njëra-tjetrës për inkurajim dhe siguri, Perëndia gjithmonë na jep mundësira për ta ndërtuar njëratjetrën.

Një nevojë e vlefshme për bukuri…dhe dashuri

Kaq shpesh në dishepullizim, ne jepemi kaq shumë pas teologjisë dhe “parimeve biblike” që zbatohen në një situatë (që janë kyçe, sigurisht), saqë harrojmë nevojat e thjeshta, bazë, që janë dhënë nga Krijuesi. Sigurisht që rritja shpirtërore është e një rëndësie më të lartë se pamja. Askush nuk do ta mohonte këtë, dhe është ngushëlluese të kujtosh përkufizimin e Perëndisë për bukurinë: “një shpirt i butë dhe i qetë” (1 Pjetri 3:4). Por kemi edhe lejen që të “qajmë me ata që qajnë…. të pikëllohemi me ata që pikëllohen” (Romakëve 12:15). Edhe nëse janë të pikëlluara “vetëm për flokët”, apo se kanë humbur bukurinë fizike, gratë, ashtu si dhe burrat, janë bartëse të imazhit të Perëndisë dhe dëshira për të reflektuar bukuri është e mirë, legjitime dhe, kur kanalizohet siç duhet, është një dëshirë e perëndishme. Kur vuajnë këtë lloj humbjeje personale, gratë nuk kanë nevojë për fraza apo vargje nga Bibla që janë ngazëllyese. Ato kanë nevojë për përkujdesje, përqafime, siguri që ato akoma janë të bukura dhe kanë shumë për të dhënë. Dhe ndoshta kanë nevojë për një mike që t’i nxjerrë për të blerë recipetat apo ndonjë shall të bukur.

Trusting God to Open Doors (Interview with Ajkena Çela)

By Marie (Notcheva) O’Toole

010Ajkena Çela was three years old when the sound of praise and worship songs drew her mom to church in their Lushnjë neighborhood. Her mother gave her life to Christ soon thereafter, and Ajkena attended church with her regularly. By age nine, she had a strong understanding of personal sin, and already was following Christ. Her biggest childhood dream was to study in the United States, and she prayed fervently for this. When she turned seventeen, God enabled her to move to the US to graduate from high school while living with a host family in Glendive, Montana. Helped by her sister Suela, who works in community college admissions, she was able to earn a two-year degree in Science….but she wanted more.

“I wanted to complete a Bachelor’s degree, but it was only possible with a full scholarship,” she explains. “I was waiting to hear from Boise State University in Idaho, where I had applied.” Nervous, Ajkena constantly checked her email and shared her fears with her older sister. “I was freaking out,” she says. “I was praying, but I was not really giving it to God. Suela reminded me simply, ‘If God wants this to work out, it will. Trust Him! If it does not work out, he will certainly open other doors.”

Taking her sister’s advice, Ajkena immersed herself in her day-to-day life in Glendive and forgot to check her email. A few nights later, she learned that she had won the scholarship, and cried tears of joy. Ajkena, now studying Kinesiology at Boise State, recalls, “It bolstered my faith immediately, but God had already been with me so much that I shouldn’t have been surprised.”

Waiting on God to answer her prayers hasn’t always been easy. I first met Ajkena at age 15, when she was a part of her Lushnjë church youth group attending summer camp. Ajkena stood out as a young woman with unusually strong principles, an unwavering faith in God, and a beautiful singing voice. (She could sing Christian praise songs equally well in both English and Albanian, switching flawlessly between the two languages during evening events). Once camp was over and she returned to “real life”, however, things weren’t so carefree.

Missing her Father

Ajkena and I kept in touch through Skype, and I learned that she was struggling with her father’s recent return from Greece. Her father had been working there since she was one year old, and due to geographic distance they did not have a close relationship. Ajkena only knew his voice. “I will never forget his sacrifice for our family, or how my parents sacrificed their marriage in order for my sister and me to have the best food, clothes and education. But I thought that I’d never be able to fill the “hole” in my heart, of my father not being with me when I needed him the most.” God used this painful experience to mature Ajkena and she says her heart is now healed. “I am where I have always wanted to be. I let God heal my relationship with my father, and now I love him more than I could ever imagine.”

Coming to America

In 2013, Ajkena arrived in Glendive, Montana. It was a dream come true….but Ajkena faced new challenges that would cause loneliness and isolation, and force her to examine who she was in Christ. “I didn’t expect life in the US would be so different,” she says. “I was missing the warmth of Albania. In the US, there is less hugging, touching and emotional support from people. At first, I thought people around me were rejecting me, but over time I realized ‘that’s just the way it is; they’re not ignoring me.”

Getting accustomed to the cold climate of Montana, detachment of people, and countless cultural oddities (such as the use of artificial flowers for home décor) was just the beginning for Ajkena. Soon, her faith was tested when she entered the world of American college life. She attended church, but did not feel connected in her small town. Loneliness is common for university students when they leave home, but Ajkena was half a world away from her home and church family.

She began eating for emotional reasons, and gained weight. “American food has a lot of sugar and I started to eat more to combat stress. There are two types of women in the world – those who don’t eat when they are emotionally upset; and those that eat more. I am in the second category,” she says. Ajkena was trying to fill a spiritual void. “Growing up in church in Lushnjë, we were given real spiritual ‘food’. But here, my faith was not being fed.” Her steadfast immersion in God’s Word and reliance on Him kept her faith strong during those three years. She read her Bible daily and prayed, but says “I was downcast, but not hopeless because I knew God was with me.”

Finally Feeling at Home

True to her strong convictions, Ajkena focused on her education and her personal walk with God. Then in May 2016, she received the dreamed-of scholarship and moved west – to Boise, Idaho. Finding a new church, Ajkena says, “I finally felt at home! Bose is a bigger city than Glendive, so there were more people to befriend. I found other people who also felt disconnected!” This common ground with other believers helped Ajkena mature in her faith. “While I was going through my struggle to find community in Glendive, I was not judging anyone. I focused on not letting culture or nationality divide us. We are defined by the same God; we have the same Bible. Despite our nationality, socio-cultural influences, as true Christians, we define ourselves as citizens of God’s kingdom….who love and obey in the same way,” she says.

Having finally found her niche, Ajkena feels free to love others because she is so secure in her identity in Christ. “After my third year in Glendive, I learned how to love all kinds of people and realized this is life. I’m always going to have a good connection with people who think like me, but I am better able to love others for who they are.”014.jpg

For as long as I have known Ajkena, this young Christ-follower has always had an optimistic attitude towards even the hardest battles in life. Much stronger than she looks, she works hard in all she does but has learned first-hand that the battle belongs to the Lord. “When you let Christ change your identity, you trust Him to do great things through you,” she reflects. “When you take big steps toward loving and accepting and having compassion for other people, just the way they are, it is completely His power.”

Rrugëtimi i Sonila Potter

ilira_christmas_16Nga Marie Notcheva

Ky artikull është publikuar në numrin dhjetor 2016 “Ilira”.

Sonila  dymbëdhjetëvjeçare  donte një akullore. I futi duart ngadalë në xhepat e palltos së vjetër të të atit, duke parë mos gjente ndonjë lek të blinte një. Ajo që gjeti në fakt e intrigoi: një varëse me një burrë të varur në një kryq. E hutuar shkoi tek e ëma, e cila po bënte darkën. “Ma, çfarë është kjo? Kush është ky burri?”.

E ëma u kthye me kurriz nga soba, me një vështrim të frikësuar në sy. “Ku e gjete këtë?”, – e pyeti ajo. Liliana, nëna e Sonilës, kishte arsye të fortë të kishte frikë në vitin 1989: familja e mbante të fshehur origjinën ortodokse greke të babait të Sonilës nga frika e ndëshkimit nga regjimi Hoxha-Alia. “Çoje atje ku e more Sonila! Është mall kontrabandë”, – e paralajmëroi Liliana. Më vonë ime më më tregoi sekretin se kryqi portretizonte Jezu Krishtin dhe që Ai vdiq për mëkatet tona. Ajo më tha që, “Nëse i lutesh, Jezusi do të të dëgjojë”, – sjell ndër mend Sonila. “Ajo më ndaloi rreptësisht t’u tregoja të tjerëve për Të, sepse mund të na arrestonin të gjithëve”.

Shembulli pa fjalë i një nëne

Edhe pse Sonila kishte një besim fëmije dhe donte të dinte më shumë për këtë Perëndi i Cili e donte, vetëm kur u bë 15 vjeç, në vitin 1991, mundi të dëgjonte Ungjillin dhe të kuptonte kush ishte Personi dhe vepra e Jezu Krishtit. “Lutesha si fëmijë kur prindërit më treguan për Perëndinë, por nuk kisha njohuri për mëkatin”, – thotë ajo. “Në vitin 1991, kur filluan ndryshimet, misionarët po shpërndanin Ungjillin e Lukës të përkthyer në shqip në një kishë në Tiranë dhe aty mora një kopje. Isha kaq e etur për ta lexuar! Në faqen e fundit ishte një lutje dhe ndihesha sikur më në fund po më hapeshin sytë”, – thotë ajo. “Ndërsa lutesha, fjalët më dilnin drejt e nga zemra. Më në fund kuptova dhe qava ndërsa ia rrëfeva mëkatin tim këtij Zoti, të cilin më në fund mund ta njihja. Ndjeva dashurinë e Perëndisë që më mbështolli të tërën në kuptimin e vërtetë të fjalës”.

Tashmë e lirë për të shkuar në kishë, me nxitjen e prindërve Sonila shkoi në njërën nga kishat e para ungjillore në Tiranë. Pavarësisht vështirësive të jetës në fillim të viteve ’90, si Sonila ashtu edhe vëllai i saj, Genti, u bënë ndjekës të Krishtit, dhe kjo vinte në një farë mënyre edhe nga kuraja dhe besimi i prindërve të tyre. “Ime më ishte këshilluesja ime më e mirë”, – thotë Sonila. “Në fund të jetës së saj, ndërsa vuante nga tumori, më tha: “Mos qaj për mua, Sonilë. Po shkoj të takoj Bariun tim”. Ishte një shembull të cilin vajza e re nuk do ta harronte kurrë dhe dëshmia e nënës së saj mbolli një dashuri të thellë për Perëndinë dhe të tjerët në zemrën e Sonilës.

Sonila3.jpg
Pak pas mbërritjes në Hollandë, 1998

Kur mbushi 20 vjet ajo kishte pasion për punë misionare dhe dëshironte fort ta shihte Ungjillin të predikohej te njerëz të pashpëtuar në Azi dhe në gjithë botën. “Në moshën 20 vjeçe nuk dija pothuajse fare anglisht dhe nuk kisha shumë të holla. Mendoja: ‘Si mund të më përdorë Perëndia mua, një shqiptare që s’di anglisht?’. Kështu që u luta që Ai thjesht të dërgonte dikë tjetër”, – sjell ndër mend ajo. Por Perëndia kishte plane të tjera. Po atë vit (1998) Ai hapi një derë për mua që t’i shërbeja në një hostel të rinjsh të krishterë në Amsterdam të Hollandës. Kisha mundësi t’u flisja për Ungjillin bujtësve në hotel dhe t’u shërbeja në nevojat e tyre emocionale. “Në një konferencë të krishterë në të cilën ajo mori pjesë bashkë me një shoqen e saj amerikane, ato vendosën të bëhen misionare dhe të shërbejnë për dy muaj në Filipine me YWAM (Të rinj me një mission). Menjëherë paskëtaj, Sonila pati mundësi afatshkurtra misioni në dhjetë vende të ndryshme aziatike, ku shërbeu me fëmijët, adoleshentët dhe nënat e reja që jetonin në varfëri ekstreme.

Studio për ta treguar veten  të miratuar…

Ndërsa pasioni i Sonilës për t’i shërbyer Perëndisë rritej, po kështu shtohej edhe dëshira e saj për të mësuar. “Zoti më dërgoi në një shkollë biblike në Gjermani për më shumë mësim dhe njohuri më të thellë të Fjalës së Tij”, – thotë ajo e mahnitur. Me një njohuri më të mirë të anglishtes, ajo tashmë mund të punonte si përkthyese vullnetare e Biblës Wycliffe dhe në Shkollën Biblike Capernwray në Angli. “Ndërsa shërbeja në Azi, lindi në mua një përkujdesje dhe dhembshuri për njerëzit, por më mungonte një njohuri e gjerë [doktrinare]”, – thotë ajo. “Po mendoja të studioja psikologji që të bëhesha terapiste, duke menduar se kjo ishte një mënyrë e mirë për t’i ndihmuar njerëzit. Fatmirësisht, shkolla biblike ofronte kurse këshillimi biblik. Lexova në internet mbi ndryshimin mes këshillimit biblik dhe se ku bazohej psikologjia… dhe vërtet e ndjeva se Perëndia më mbrojti nga e tatëposhta”. Sonila mori diplomë të shkollës së lartë në këshillim biblik dhe më vonë një diplomë të dytë nga Wayne Johnston, Presidenti i Shoqatës së Këshillimit Biblik dhe një Dishepullizimit, duke ndjekur kurse në internet dhe duke studiuar në mënyrë të pavarur.

Sonila1.jpg
Me Peter Reid, Drejtor i Kolegjit Biblik në Bodenseehof, Gjermani, 2001

Ardhja në Amerikë –  Sfidat dhe Mundësitë

Në vitin 2006, burri që do bëhej një ditë bashkëshorti i Sonilës, po shërbente me ushtrinë amerikane në Afganistan. Sonila, e cila jetonte në Angli, e ‘takoi’ Emmett Potterin në një komunitet të krishterë në internet. Dy javë pas bisedës së tyre të parë, Emmett-i dhe Sonila u takuan në Londër. Po krijohej një miqësi dhe Emmett-i i dhuroi Sonilës një DVD të kreacionistit Kent Hovind që ta shikonte para se të kthehej në Shqipëri.

“Ne e vazhduam komunikimin për disa muaj dhe më vonë Emmett-i erdhi në Shqipëri për tri ditë dhe u takua me familjen time”, – thotë Sonila. “Sa herë kishte pushime, ai vinte në Shqipëri dhe ne u martuam në vitin 2007. U deshën tetë muaj që të më dilte viza, dhe kur mbërrita në Miçigan (SHBA), organizuam një ceremoni të dytë martesore”. Ata jetuan gjashtë muaj në Miçigan dhe më pas u zhvendosën në Masaçusets, ku kanë jetuar këto shtatë vitet e fundit. Nuk është e lehtë të jetosh besimin e krishterë në Amerikë, dhe çifti, që ka tanimë tre fëmijë të vegjël, është përballur me sfida.

“Ka një ndjenjë shumë më të fortë komuniteti në Shqipëri. Kur të vijnë miq për vizitë në shtëpi, ata janë pothuajse si familje për ty”, – shpjegon Sonila. “Këtu kjo gjë mungon. Ka ftohtësi,Sonila4.jpg një ndjenjë largësie, veçanërisht këtu në Masaçusets. Kisha thotë që është një familje, por njerëzit vijnë e ikin… rrallë i sheh të vijnë për herë të dytë. Nuk gjendet ajo ndjenja e miqësisë së vërtetë, e të investuarit në jetët e njëri-tjetrit, siç e kemi ne në Ballkan. Jemi prej kaq vitesh këtu, por nuk ndihemi tamam pjesë e një ‘familjeje’ të kishës”, – thotë ajo.

Është çështje tjetër pastaj të rritësh fëmijët në njohjen e Krishtit. Shkollat e krishtera janë të shtrenjta në SHBA dhe Sonila e pranon që ka presion nga ambienti përreth për të kompromentuar bindjet që ka familja e saj. “Ne nuk e festojmë Hallouinin dhe as u mësojmë fëmijëve që të besojnë në Plakun e Vitit të Ri”, – shpjegon Sonila. “Festat janë për të lavdëruar Jezusin
dhe vetëm Atë. Të tjerët jo gjithmonë e kuptojnë apo respektojnë vendimin tonë në këtë drejtim”. Sonila aktualisht po ndjek studimet master në edukim fetar dhe po jep mësim në një shkollë të krishterë, kur bindjet e saj kanë hasur sfida.

Sonila2.jpg
Me instruktorin në Kolegjin Biblik në Bodenseehof, 2001

Krishterim pa kompromis

“Më pëlqen shumë të lexoj nga puritanët”, – thotë gruaja shqiptare që ka një librari të tërë mbushur me komentarë në anglisht. “Shkrimet e Thomas Watson dhe Thomas Brook janë të preferuarat e mia dhe librin e Richard Baxter “Kura për trishtimin” e përdorim shpesh në këshillim biblik. Sot predikojnë një ‘ungjill të holluar’. Në të kaluarën, këta burra të mëdhenj flisnin për mëkatin”, – thotë ajo. “Charles Spurgeon, Princi i Predikuesve, nuk kishte frikë t’i paralajmëronte njerëzit për të keqen”. Sonila flet se si mungesa e dëshirës që shumë pastorë amerikanë kanë për të predikuar mbi mëkatin është një nga arsyet pse kompromisi dhe lëshimi moral janë kaq problem në disa kisha amerikane.

Megjithatë, ishte nëpërmjet ar- dhjes fillimisht në Angli dhe më pas në Shtetet e Bashkuara që Perën- dia hapi shumë më tepër dyer mundësish që Sonila Potter t’i shërbente Atij. Nuk ka mundësi më të mira për studim teologjik dhe tani Sonila i përdor këto në shërbesën e saj si këshilluese biblike. Ajo tashmë ka mundësi t’u shërbejë grave në dy gjuhë, çka është një pasuri e çmuar (jetojnë 16,000 shqiptarë në shtetin e saj Masaçusets dhe ka pak apo aspak kisha ungjillore shqiptare). Dhe me hirin e Perëndisë, kjo nënë me tre fëmijë është plotësisht e lirë t’i rrisë fëmijët e saj në dashurinë dhe njohjen e Perëndisë, pa pasur nevojë t’i fshehë në xhepa xhaketash simbolet e besimit të tyre.

The Cost of Being a Brother: A Review of “The Voices of Redlands”

redland_cover

 

By Marie Notcheva

Reading The Voices of Redlands, an account of spiritual abuse at a California house church, was an emotional experience.  It affected me on a deep level, and even kicked my maternal instinct into high gear. Primarily narrated through the testimony of former church member, John Baldwin, the story follows the systematic intimidation and subsequent excommunication of several people, most notably John’s friend, Ryan Ashton.

The fellowship in question is known as “Monday Nights,” which meets in the Southern California town of Redlands. Comprised by mainly young adults and led by two brothers, Jared and Seth Gustafson, when the group’s teaching became influenced by “Hyper-Grace” theology, Ryan expressed concern. Hyper Grace, as Ryan found out, is a modern incarnation of the ancient heresy antinomianism and soon led his church family into multiple instances of drunkenness, sexual immorality, naked exhibitionism, and other behaviors as explained in multiple testimonies. Ryan’s voice was dismissed and he was accused of “slander” by the Gustafson brothers, as a transcript of one of the secret meetings shows. (Slander, by definition, must be both untrue and malicious in intent. Ryan’s statements were neither.)

The close-knit community was practically a family to Ryan – the individuals he most loved and trusted. Rather than engaging his concern or encouraging him to continue being a Berean, the group’s leadership convened secret meetings and unilaterally decided there would be no discussion of theology; Ryan was to be ‘disciplined’ for his insubordination; and he was even pressured to receive psychiatric counseling—presuming mental illness where none existed was one way the Gustafsons tried to discredit Ryan.

“Matthew 18” being referenced to excommunicate him, Ryan was told “Don’t quote us unless it is uplifting or encouraging” and was censored from publicly sharing anything the group taught.  Given  a contract to sign outlining his three options: 1) obey (apologize for questioning the leadership and keep silent); 2) be excommunicated; or 3) obey and subsequently leave the community. What followed were months of emails and social media messages between the membership; culminating in a ‘trial’ and  Ryan’s subsequent excommunication.  Monday Night’s members were ordered by the Gustafson brothers to “shun” Ryan or face the same consequences if they had any fellowship or communication with him.

All this because Ryan dared to question Jared’s aberrant doctrine.

Turning on a Brother

It is difficult to convey to outsiders the psychological impact a high-control religious group has on its members, and the tremendous emotional harm that can be done when the group turns on another member. Without support from anyone but the few who gave their testimonies in The Voices of Redlands, Ryan naturally spiraled into depression. The cruelty of this ‘shunning’, coupled with defamation of his character and false accusations took a toll on Ryan’s health in other ways—his weight dropped, clumps of his hair fell out, and he suffered tremendous anguish at losing the only family he had known. As a reader I wanted to intervene and protect this young brother somehow; and call off those who would destroy another’s life in the Name of Christ. Watching God work as John Baldwin’s testimony unfolded was instructive and insightful.

Perhaps because Monday Nights was a house-church and not a mega-church under the leadership of a well-known celebrity, this story and the alarm bells rung by Ryan and John Baldwin have been largely unheeded by Southern Californians. Jared Gustafson is fairly well known among many churches there, but what Ryan discovered and how he was treated has been kept a secret. Until now.  What John’s testimony exposes, far more than the teaching of Hyper Grace, is a form of spiritual abuse that is all-too common to authoritarian churches in this country.

When “Discipline” Becomes Abuse

“Church discipline” are biblical buzzwords that become   weapons in the hands of  some religious groups. Many people might be aware of church discipline cases going awry—as was the case in The Village Church case (a Calvinistic/Reformed congregation), which resulted in its pastor, Matt Chandler, apologizing for their misguided attempt to ‘discipline’ Karen Hinckley for divorcing her pedophile husband.  The Voices of Redlands demonstrates that coercive group-think is not limited to conservative churches. Monday Nights is at the other end of the spectrum, influenced by Bethel Church’s charismatic leanings and two brothers at its center. The Gustafsons have such a magnetic hold over their friends that no one in Monday Nights has an issue with their Instagram posts of nude pool party photos. How the brothers manipulated their friends and other local churches to treat Ryan is only the tip of the iceberg.

In the middle of John’s testimony, Ryan himself provides commentary on “the bystander effect” which is common in abusive situations. The bystander effect is a diffusion of responsibility which leads to collective apathy when an individual is being harmed. Most of the people in this fellowship and their families were swayed not only by Jared’s erroneous teaching, but also forced to disassociate themselves from Ryan. All dissent was censored, and threats of being disfellowshipped were imposed from the Gustafsons. This, perhaps, is the part that bothered me the most: even those who knew him turned the other way when Ryan was thrown under the bus by Jared and Seth.  Their charges against Ryan were not true, as John’s testimony makes clear.

In his interlude “The Anatomy of Spiritual Abuse” on page 66, Ryan writes:

“One of the hallmarks of abusive situations is the many layers of protection and enablement that exist for the abuser…..Circling the wagons in self-protection and stifling dissent are what toxic communities do, not the Body of Christ. Underscoring its insidious nature, whereas physical and emotional abuse is intentional because it is only manipulative, spiritual abuse can be unintentional through distorted biblical beliefs.”

It was these beliefs, and not the individuals, that Ryan confronted. He stood his ground personally, and then publicly, firmly rejecting the antinomian teaching the Gustafsons embraced, expressed concern for young believers being led astray – but was never truly heard by anyone. Instead, Ryan’s character was attacked and all of his relationships were terminated by the Gustafsons. The emotional effect of this was extremely traumatic, as John saw his friend deteriorate. Ryan wrote how even those parents and adults he reached out to marginalized him – “deeming emotions to be unChristian, anger at injustice to be sinful, and even the act of speaking out as gossip” (p. 68). Having been on the receiving end of such treatment in a high-control authoritarian church, I can understand in a small part his sense of betrayal and frustration. I was relentlessly pressured, and threatened with excommunication, for leaving an abusive marriage, thus this observation really resonated with me:

“Victims are often demonized and labeled the aggressor when resisting abuse, while cavalier justifications for inaction allow many Christians to walk past the wounded guilt-free and without offering help, besides maybe flinging a Scripture verse from afar with an air of sanctified indifference…. Jesus bore the Roman whip, yet today the Body of Christ bears lacerations from abusers who revel in the impunity from passive bystanders (p. 68-69).”

One couple involved in Ryan’s life even encouraged him to listen to Bill Gothard’s “Basic Life Principles” to address his “bitterness”. Another couple pressured him to go through The Landmark Forum, a cultic victim-shaming conference that brainwashes people into believing they are responsible for their own relationships falling apart. In these and many ways, the adult Christians in Redlands have dropped the ball in protecting their own children and tried to silence Ryan and John multiple times when all they wanted to do was warn people about what the Gustafsons are influencing Monday Nights to become.

The Healing Power of Forgiveness

Rather than give up, Ryan has relentlessly sought to reconcile with Monday Nights. For three years, he has tried to explain why he was so concerned, and also why Monday Nights’ reactionary defense of the heresy (and shunning of Jared’s detractors) was wrong. Ryan’s was naturally angry and upset with the injustice, but standing his ground, what is astonishing (and speaks well of Ryan’s character) is that his genuine love for these people remains and is the catalyst for this book. He truly does want reconciliation, and has not “written off” Monday Nights at all, despite the unimaginable pain the ‘shunning’ and slander caused him. John Baldwin’s love seeps through the pages, as he and the others testifying through  “The Voices of Redlands” demonstrate in page after page of how many times they tried to get through to their friends, but were disbelieved, dismissed, lied about, and ultimately shunned also. John and Ryan even delayed the book launch for several months when it appeared the leaders of Monday Nights would engage them in conversation. After months of stonewalling, and prayer on the part of the editorial team, the book and website was finally released to warn Redlands and the Church world about how Hyper Grace and spiritual abuse can change even the most sincere and loving of groups into what Monday Nights has become today.

Still, Ryan burns with a love and desire to forgive and reconcile with his abusers. There is not even a hint of bitterness, as many would label those who expose abuse and falsehood. As Ryan himself states:

“My hands are open to whatever is ahead. I have nothing to protect since it was already taken from me. I have no aim in this endeavor besides seeing this situation resolved and healed. I have been at the brink of despair and much worse, yet the fact I remain alive and writing to you all means Jesus already won that battle. All other trials are nothing in comparison. We love Monday Nights and pray for them. I am sincerely grateful to be a brother to them, and to all of you. I am still learning how to be a better brother; how to be tender, speak graciously, and respond with hope. I am here—hands open, heart open, ears open—not to be abused again but to demonstrate my love and the true grace of God.”

The Voices of Redlands  by the end is less an expose of a particular church or errant doctrine than it is a call to action for us all. When standing up for truth is seen as unloving; when victims are coerced into apologizing to their abusers; when sincere believers blindly follow their leaders spinning their version of a story at the expense of an individual, there is a serious problem in the Body. It is to our collective detriment the Christians in Redlands haven’t done more to intervene in Monday Nights, since injustice there is an injustice everywhere. As John, Ryan, and the others make clear, we are all connected, and our indifference to spiritual abuse as a church culture needs to be confronted.

Spiritual abuse takes many forms and is hard to define. John and Ryan take pains to describe it, so even those not directly involved in similar situations can discern it. “The bystander effect” has unknowingly lulled too many Christians into paralysis. It is never the wrong time to stand up and defend one of our own. Telling this painful story took enormous courage for these Voices of Redlands.  I am grateful to John Baldwin and the eight other witnesses for telling the truth about what is happening in Redlands. Ryan Ashton is just one of the many Christians who has been blacklisted and blackmailed into silence, yet he chose to not only speak up, but pursue reconciliation with his abusers. His quest deserves to be read, and this wake-up call needs to be heeded.

“The Voices of Redlands” is available as a free download here.

A Letter from My Father

dad_letterToday is December 18th. So much has happened in the past week, regarding my former church situation and the legal (not to mention ecclesiastical) implications of their actions and communications with me.

I have refrained from sharing anything on my personal blog about the debacle thus far, although those close to me are well aware of the situation and the relentless bullying of the past 10 months from the lead pastor, Tim Cochrell, which turned to criminal harassment after I legally resigned my membership on September 28, 2016. The Wartburg Watch has done a fine job of re-capping the situation here and here, and the Boston Globe will be picking up the story later this week. (Interestingly, many former members who have been bullied out of HBC – as well as current members who know about my situation and disagree with leadership’s position – have contacted me in writing to express their support.)

On Thanksgiving, my Dad slipped me a letter which was the best articulation of reality that I have seen to date. I feel compelled to share it.

Marie:

Mom showed me a text message [he meant e-mail] yesterday from Pastor Tim to you. On the surface, at least, it read like a tender, compassionate and empathetic “we feel your pain” communication. Reading between the lines, however, PT and his co-pastor and the chapel’s membership, are operating as a self-appointed “kangaroo court”, trying to bind you with golden cords. They are insistently telling you, as pointedly as they dare, how you should conduct yourself; especially PT’s clear implication that you are not willing to bend…he’s trying to lovingly urge “reasonableness” on your part, which in fact means submission to these self-appointed “well-wishers” and caving in to their “loving” demands that you submit to your (ex) husband as a dutiful Slavic wife. BULLFEATHERS!

When Martin Luther was threatened with heresy for criticizing the pope, the sale of indulgences, and other practices enumerated in his 95 theses of protest in 1519; his determination, as expressed in his defiant words: HERE I STAND!…GOD HELPING ME, I CAN DO NO OTHER!!

Stand your ground, Marie.

And that pretty much says it all. Well, not ALL. What’s hilariously ironic is that my father is a practicing Irish Catholic.

Quoting Martin Luther.

To one of those pesky sola-Scriptura types (namely, me).

Ok, that’s funny…..in a vindicating sort of way.

They say “When you’re right; you’re right.”

True, but it’s ever so much more meaningful to have the informed support of family….the ones who were there, and saw, and heard, and observed, and discerned….from the very beginning.

#EndAbuseNow #FightingBack

Takim me Zotin në bregun e Jonit

titlepicKy artikull është publikuar në “Ilira”, dhjetor 2016. Mund të lexoni në anglisht ketu.

“A do të shqetësohesh për opinionin e njerëzve këtu, apo për opinionin e Zotit? Opinioni i njerëzve nuk do të ngrejë shumë peshë kur të jesh para fronit të gjykimit”.

Charles Studd, Misionar i shekullit të 19të

A është e mundur që ndërsa je e rrethuar nga njerëz të ndihesh krejtësisht e vetmuar? Ne duam që njerëzit rrotull nesh ta vlerësojnë praninë tonë, ta çmojnë miqësinë tonë, të shuajnë dyshimet tona, të na mbështetin në sfida, të shërojnë lëndimet tona më të thella. E thënë shkurt, ka mundësi që ne kërkojmë nga njerëzit atë që vetëm Zoti mund të na e japë: përmbushje, paqe dhe dashuri pa kushte. Padyshim, Zoti i përdor fëmijët e vet për të inkurajuar dhe për të mësuar njëri-tjetrin, por është shumë e lehtë që opinionet e të tjerëve t’i kthejmë në idhull.

Skenari i parë është i shëndetshëm dhe na afron më shumë me Zotin. Galatasve 6:2 na thotë të “mbajmë barrët e njëri-tjetrit” dhe të kërkojmë këshillën e urtë të vëllezërve e motrave të krishterë si një aspekt i rëndësishëm i rritjes shpirtërore. Gjithsesi, skenari i dytë, mbivlerësimi i këndvështrimit, opinionit apo sjelljes së të tjerëve ndaj nesh, ndonjëherë edhe deri në dëshpërim, është një kurth. “Frika e njeriut” mund të na largojë nga Zoti kur ne lejojmë që opinionet e të tjerëve të bëhen më të rëndësishme sesa mënyra si na sheh Zoti. Kjo mund të ndodhë kur ne besojmë që të krishterët flasin në emër të Zotit kur na lëndojnë, ose thjesht duke hequr dorë nga lutja për njëfarë kohe. Kur ne e harrojmë ‘zërin’ e Zotit, zërat e të tjerëve do ta mbytin zërin e Tij.

“Frika nga njeriu” (edhe njeriut të kishës) na thotë që nuk jemi mjaft të mirë kur të tjerët vënë në dyshim motivet e veprimeve tona, na akuzojnë padrejtësisht, bëjnë thashetheme ose gjykojnë vendimet tona, pa i ditur rrethanat ku ndodhemi apo parimet shpirtërore që na udhëheqin. Kjo është e dhimbshme, turbulluese dhe disa nga ne që janë natyra të shoqërueshme, instinktivisht do të kërkojnë njerëz të besueshëm për të qenë në shoqërinë e tyre. Në njëfarë mënyre ne do të ndihemi më mirë në praninë e miqve tanë; do të ndihemi përsëri të vlerësuar, ose të paktën do të kemi mjaft shpërqendrim, sa për të mos menduar për ndjenjat tona.

Unë e di që kjo është e vërtetë, sepse pas 25 vitesh si e krishterë, Zotit iu desh të më sillte në anën tjetër të botës (relativisht e izoluar) për të më tërhequr vëmendjen.

Kur Zoti shfaqet papritur

Gjatë vitit të kaluar unë mora vendimin e dhimbshëm për t’i dhënë fund martesës sime. Divorci është një ngjarje tmerrësisht e dhimbshme, dhe aq më tepër kur ndodh midis dy të krishterëve, për shkak të ‘njollës’ që e shoqëron këtë vendim. Megjithëse kisha mjaft mbështetje biblike për divorcin, për hir të qetësisë së fëmijëve të mi nuk i tregova detajet (përveç disa njerëzve të cilët duhej t’i dinin). Shumica e personave që e njihnin situatën tonë, treguan dhembshuri të pamasëdhe mbështetja më erdhi nga nuk e prisja. Megjithatë, ata të krishterë të cilët nuk e njihnin situatën tonë apo rrethanat që më shtynë drejt divorcit, filluan të më gjykonin. Kjo e lëkundi besimin tim te kisha dhe si pasojë edhe te Zoti.

Megjithëse miqtë e mi nga kisha të tjera më çuan në vende të qeta, më përfshinë në studime Bible dhe kaluan shumë orë duke më folur dhe duke u lutur për mua, përsëri lëndimi i shkaktuar nga personat, opinionin e të cilëve e quaja të ‘rëndësishëm’, më bëri të ndihesha konfuze në lidhje me Zotin, ndërkohë që isha duke i shërbyer Atij. Mezi po prisja të vinte gushti, gjatë të cilit kisha planifikuar të shërbeja në Kampet e të Rinjve {në Nju Hempshire (New Hampshire) dhe në Shqipëri}, të kaloja kohë me fëmijët e mi dhe të shërohesha. Një nga gjërat që më jepte gëzim dhe mezi po e prisja ishte ritakimi me motrat dhe vëllezërit e dashur në Krishtin në Shqipëri, me të cilët isha miqësuar gjatë kampit të vitit të kaluar. Unë kisha ‘nevojë’ për ta, për praninë e tyre, kisha nevojë për miqësinë e tyre, kisha nevojë të qeshja.

Pas tri ditësh në Tiranë, unë mora autobusin për në Sarandë, ku do të takohesha me ata që do të më çonin në kamp. E lënduar nga sjellja e miqve të mi dhe e shqetësuar nga ideja që duhej të flisja me drejtuesit e kampit për situatën time, qava në heshtje pothuajse gjatë gjithë udhëtimit 7 orësh. Si për ta rënduar edhe më keq situatën, shumica e personelit me të cilët isha miqësuar më shumë nuk erdhi në kamp këtë vit për arsye nga më të ndryshmet. E rrethuar nga kampistë të rinj dhe të panjohur, personel i ri dhe nga gjuha shqipe, u ndjeva edhe më e vetmuar se më parë. Kujtimet e bukura të së kaluarës më bënë të ndihesha akoma më e trishtuar për ditë me radhë dhe fillova të pyesja veten se çfarë bëja unë në atë vend. E rrethuar nga 70 persona dhe një skuadër të krishterësh shqiptarë, u ndjeva plotësisht në ajër dhe e panevojshme.

Kështu që kaloja kohë vetëm me Zotin. Ai ishte i vetmi që shihte lotët e mi. Ecja mbi skelë, shikoja perëndimin e diellit mbi Jon dhe ulesha e rrija aty për orë me radhë. Disa herë lexoja Biblën; disa herë vetëm mendohesha, por gjithmonë e kuptoja që isha në praninë e Atit tim, i cili ishte Mbrojtësi dhe Mbështetësi im. Unë e dija që Ai e kishte orkestruar gjithçka në mënyrë të përsosur, por më duhej ta përjetoja këtë në nivel emocional dhe kjo është shumë e vështirë të ndodhë kur ti je duke u arratisur nga emocionet e tua.

Një nga mësimet në anglisht që po u mësonim fëmijëve tregonte si ta vendosje opinionin e Zotit mbi atë të njerëzve. Kjo ishte tepër specifike për të qenë një rastësi. Zoti po më fliste mua drejtpërsëdrejti. Kishte mëngjese kur doja të largohesha nga grupi i diskutimit, të cilin e drejtoja bashkë me një anëtare skuadre nga Britania; të vërtetat themelore për dashurinë e Zotit që po u mësonim fëmijëve ishin premtime të harruara prej kohësh, për shkak se nuk e besoja më që mund të zbatoheshin në rastin tim.

Na tërheq në anën tjetër të botës… për të na detyruar ta dëgjojmë?

Këtu filloi edhe shërimi im. Si për të më siguruar mua që Ai ishte pranë, mora një mesazh nga një anëtare e re britanike e skuadrës, (e cila nuk më njihte aspak) një ditë pasi u largua nga kampi, duke më pyetur nëse isha mirë. Pasi i tregova një version të përmbledhur të ngjarjeve, ajo u përgjigj:

“Unë të jam mirënjohëse që ke folur me personat në kamp dhe lutem që ata të kenë qenë mbështetje dhe inkurajim për ty. Unë e vlerësoj shumë ndershmërinë dhe sinqeritetin tënd me mua, duke më treguar atë që po ndodh realisht. Zoti ka një plan për ty, që të solli në Shqipëri këtë vit dhe unë lutem që ti me të vërtetë do të gjesh shërim nga gjithë vështirësitë që ke kaluar. Unë e di që Zoti ka plane të mira për ty, ashtu siç ka premtuar për popullin e tij.

“Në fund të fundit ne duhet të shqetësohemi, mbi të gjitha, për atë që mendon Zoti dhe të lutem mos harro, Ai na do pa kushte. Afrohu pranë Tij dhe lëri krahët e Tij të të mbrojnë. Mos e lëndo veten duke mos lejuar të përjetosh ato ndjenja që të vijnë. Zoti e di çfarë ndien ti. Unë nuk dua të mendosh që duhet t’i fshehësh ndjenjat e tua, apo që nuk po përfshihesh aq shumë sa duhet në kamp. Ndoshta Zoti do që kjo kohë që po kalon në Shqipëri të shërbejë për shërimin tënd nga lëndimi dhe ndjenjat e tua. Sa e mahnitshme është mënyra si na përdor Zoti në jetët e njëri-tjetrit. Unë e ndjeva fuqishëm Frymën e Shenjtë teksa më shtynte të bisedoja me ty dhe jam e sigurt që Zoti të ka rrethuar me kujdesin e Tij. Është e mahnitshme sesi Zoti na tërheq në anën tjetër të botës, për të na detyruar të dëgjojmë dhe për të na afruar te Vetja”.

Të jesh transparent ndërsa i beson Zotit

Drejtuesit e shërbesës, nën autoritetin e të cilëve shërbeja, janë miq të mirë, por unë kisha shumë frikë se mos më refuzonin apo më gjykonin pasi ta merrnin vesh për divorcin tim, pavarësisht arsyeve që kisha; por ndodhi krejt e kundërta. E mbushur me ankth, u ula dhe i shpjegova situatën time pastorit shqiptar dhe më pas drejtorit të kampit. Ata jo vetëm që e mbështetën vendimin tim, por më përkrahën si motrën e tyre, ashtu si përherë. Megjithatë, mësimi që më mësoi Zoti atë javë ishte që kjo nuk duhej të kishte rëndësi.

Ai më pranon, më do dhe gëzohet për mua. Opininoni i njerëzve (edhe i njerëzve të Tij) zbehet për nga rëndësia përpara Tij. Gjithsesi ishte çliruese të mbështetesha nga miq që shqetësoheshin për mua dhe më kuptonin. Pastor “Erioni” (ky nuk është emri i tij i vërtetë) kishte parë vetë një nga motrat e tij të përjetonte një eksperiencë të ngjashme me timen dhe ishte i vetëdijshëm për faktin që jeta jo gjithmonë ndjek besnikërisht udhëzimet biblike të pendimit dhe pajtimit. Vëllai im ballkanas, më shumë se çdokush tjetër, ndihej i çliruar për faktin që unë tashmë isha e sigurt, e shëruar, dhe po rifitoja vetëbesimin tim.

Ne si besimtarë nuk mund të jetojmë në boshllëk. Është e pamundur të hiqemi sikur opinionet, pranimi, dashuria apo aprovimi i të tjerëve, veçanërisht i vëllezërve dhe motrave të krishterë, nuk kanë rëndësi. Ne jemi krijuar për të jetuar në bashkësi dhe Zoti trishtohet kur bijtë e Tij krijojnë mëri me njëritjetrin. E megjithatë, për të shembur muret e turpit që nga largojnë prej Tij, Ai detyrohet të na izolojë në një vend nga i cili nuk mund të arratisemi më; dhe kur më në fund fillojmë të dëgjojmë zërin e Tij të së Vërtetës, Ai e pohon dashurinë e Tij ndaj nesh edhe përmes njerëzve të tjerë. Megjithatë, derisa të zbulojmë që Ai është i vetmi zë që ka rëndësi, ne do të ngecemi midis zërave të vetë konfuzionit dhe dyshimeve tona.

Unë duhej të ndihmoja të tjerët të kuptonin Fjalën e Zotit verën e kalredemption_picuar, por Zoti e përdori atë kohë për të sjellë hirin dhe shërimin e Tij mbi mua, në një kamp të largët bregdetar, pa miq të cilëve t’u besoja, gjysmë bote larg nga shtëpia ime. Shqipëria gjithmonë ka qenë shumë e veçantë për mua, por tani unë do ta kujtoj edhe si një vend ku Zoti më takoi në një mënyrë unike dhe thellësisht personale.

“Give Her Wings” Giving Hope to Marginalized Mamas

by Marie Notcheva

ghw“Give Her Wings” is a Christian organization very dear to my heart, which began in 2013 by two women wanting to reach out to another woman in need. Run by Dr. David B Cox (DMin, MDiv), his wife Megan (MAR in Pastoral Counseling), Carrie Miller, Tammy Thomas and Laura Dee, “Give Her Wings” exists solely to help women who have had to leave abusive situations. While they offer prayer support for the single mothers they help, and are compiling a directory of trained, Christian counselors willing to minister to them, (hence my involvement with the ministry), their primary focus is on practical help (food; rent; basic necessities) for these women and their children.

This is a hugely needed ministry, as many single mothers are financially vulnerable and may not be able to receive state assistance. The team writes,

Oftentimes, when a woman leaves an abusive marriage, she narrowly escapes with little more than her children and the clothes on her back. Give Her Wings desires to do all they can to help specific mothers who are living in very poor conditions presently.  We want to give these brave ladies a chance to get on their feet . . . to breathe . .. to heal their broken wings and fly free again. The families we support are hurting financially, emotionally, and psychologically. We want to be able to come alongside these precious families and show them that they are not forgotten — not by us and (most importantly) not by God!

This non-profit does not just dole out cash, but rather follows a strict vetting process. Some of the volunteers are called upon to meet personally with women seeking help (referred to as “mamas”) and their children for an interview. They are required to present financial information, and also have to meet the following criteria:

  • Mother and children have little to no child support.
  • Mother and children have little to no parental/family support.
  • Mother and children have little to no church support.

WHOA.

Although I (as a newly-single mother myself) know what it is to worry about money, and wanting to do more for my children, it is extremely hard to imagine this level of hardship.Even without either alimony or child support, I still feel blessed. With the benefit of higher education; a good career; and a joint custody situation where I never have to worry about my children’s material needs (at either residence), I am far more fortunate than these women. (My kids are also older – many of the mamas “Give Her Wings” assists have much younger children, which makes full-time employment difficult if not impossible). I also happen to live in Massachusetts, which has a strong social benefits program (should I ever need it); and supportive family who live locally (should I ever need help). Many, many women are not so fortunate. They face a choice: stay in an abusive (and sometimes dangerous) situation; or poverty. On the approximately $1500/month “Give Her Wings” has coming in from donors, 15-20 single mothers and approximately 40 children are being helped.

Standing in the Gap: Forgotten by the Church

Many of these single-mom families have written testimonies, grateful that a para-church organization exists to reach out to them in their need. In August, one woman cried tears of joy when she was given a microwave – and “Give Her Wings” enabled her to take her children to see their very first movie in a theatre. However, the deep needs are not only material: they are also spiritual wounds. In many cases, the Church has turned its collective back on these women – not only denying the practical help they need when they don’t have money to buy groceries or clothes for their children; but even chastising them for fleeing their ex-husbands. “Divorce” is a taboo word in the Church, and no matter how legitimate the reason, single moms are all too often branded with an invisible “scarlet D”. Like the Samaritan left half-dead by the roadside, single mothers in poverty are frequently ignored, stigmatized, and sometimes even blamed in their plight. They have literally been abandoned by everyone they depended on – and often may feel abandoned by God Himself.

A huge part of “Give Her Wings” is the blog Megan runs, which ministers hope and healing to these hurting women. Megan, herself an abuse survivor, writes extensively about her experiences (such as her first Christmas as a single mom); the prevalence of spiritual abuse; gives updates on the “mamas’” situations; and other topics geared towards helping struggling single moms find hope and encouragement in their circumstances. As a trained Christian counselor, she is able to pour words of life into the hearts of others who are suffering in exactly the same way she has. “They do not speak for God,” she reassures women further hurt by their churches, and pulls no punches:

It is easier to forgive someone because they are wicked and everyone knows it…But, what about the people with “Christians” platforms who have hurt you in the name of Jesus? What about the people who use their platforms to hurt you? What about the men who claim to be special-called-by-God-ministers who have hurt you . . . in the name of Jesus?

A very helpful resource listed on the “Give Her Wings” website is Megan’s own book, “Give Her Wings: Hope and Healing After Abuse”. This is given to each of the “mamas” that the organization assists, and I personally have found it very helpful. Speaking Gospel truth into the lives of the down-trodden, especially those humiliated by abuse (or told that they are ‘in sin’ for fleeing their abusers) is a critical part of helping them get back on their feet. Speaking from experience, I can say that staying close to God is just as important as paying the rent in the months following a separation or divorce, and a strong, compassionate Christian support system is vital to healing.

Specifically at Christmas, “Give Her Wings” ramps up its fundraising efforts in order to provide Christmas gifts for the approximately 40 or so children they serve. Much like “Angel Tree”, these children are provided with gifts through the organization, which is completely funded by donations. Rather than the children of prisoners, these grateful recipients are the children of divorced mothers.

It is heartbreaking reading some of the comments from the women – “It’s hard to think of ‘wants’ when [the children] are cold,” said one. This should not be happening in 21st century America, but it is.

If you wish to make a donation to this life-changing ministry, please visit their site and read their Mission, Blog and testimonies from “mamas”. Especially at Christmas, remember the widows and orphans…..and single moms, struggling desperately to make ends meet.

The Journey of Sonila Potter

This article first appeared in Albanian, in the magazine “Ilira Revista” under the title “Rrugëtimi i Sonila Potter”. 

sonila2

By Marie Notcheva

Twelve-year-old Sonila wanted ice cream.

Quietly, she slipped her hands into the pockets of her daddy’s old coat, looking for a bit of money to buy some. What she found instead intrigued her: a metal necklace, with a man attached to a cross. Perplexed, she went to her mother, who was cooking dinner. “What is this, mama? Who is this man?”

Her mother turned from the stove, a look of fear in her eyes. “Where did you find this?” she asked. Sonila’s mother Liliana had good reason to be fearful in 1989: the family had hidden Sonila’s father’s Greek Orthodox background, for fear of punishment under the Hoxha-Alia regime. “Put that back, Sonila! It’s a contraband item,” Liliana warned. “Later, my mother explained to me in secret that the cross portrays Jesus Christ, and that He died for our sins. She told me, ‘If you pray to Him, Jesus will hear you,’” Sonila recalls. “She strictly forbade me to tell anyone about him, because we could all get arrested.”

A Mother’s Quiet Example

Although Sonila had a child’s faith and wanted to know more about this God Who loved her, it wasn’t until she was 15 in 1991 that she was able to hear the Gospel and understand the Person and work of Jesus Christ. “I would pray as a child, when my parents told me about God, but I didn’t have a knowledge of sin,” she says. “In 1991, after the changes started, missionaries were handing out the translated Gospel of Luke at a church in Tirana, and I took one. I was so hungry to read it! There was a prayer in back, and it was as if my eyes were finally opened,” she says. “As I prayed, those words were coming straight out of my heart. Finally, I had understanding and I cried as I confessed my sin to this God I could finally know. I literally felt God’s love wrapped around me.”

Now free to attend church, with her parents’ encouragement, Sonila attended one of the first evangelical churches planted in Tirana. Despite the difficulties of life in the early 1990’s, both Sonila and her brother Genti became followers of Christ in part thanks to their parents’ courage and faith. “My mother was the best counselor for me,” Sonila says. “At the end of her life, when she was suffering from cancer, she told me ‘Don’t cry for me, Sonila. I’m going to see my Shepherd.” It was an example the young woman never forgot, and her mother’s legacy inspired a deep love for God and others in Sonila.

By age 20, she had a passion for missionary work and longed to see the Gospel brought to unreached people groups in Asia and around the world. “By age 20, I barely spoke any English, and I didn’t have much money. I thought, ‘How can God use me, an Albanian girl without English?’ So I prayed that He would simply send someone else,” she recalls. “But God had other plans. That same year (1998) He opened a door for me to serve him in a Christian Youth Hostel in Amsterdam, Holland. I was able to reach out to guests with the Gospel, and misonila1nister to their emotional needs.” At a Christian conference she attended with an American friend, the two decided to be missionaries and served for two months in the Philippines with YWAM (Youth With A Mission). Soon after, Sonila had short-term missionary opportunities in ten different Asian countries, where she served children, teens and young mothers living in extreme poverty.

Study to Show Yourself Approved…

As Sonila’s passion for serving God grew, so did her desire for learning. “The Lord sent me to Bible school in Germany for more training, and a deeper knowledge of His Word,” she says with amazement. With increased proficiency in English by this time, she was able to volunteer as a Wycliffe Bible translator and at Capernwray Bible School in England. “While I was serving in Asia, I developed a concern and compassion for people, but I lacked a broad [doctrinal] knowledge,” she says. “I thought of studying psychology to become a therapist, thinking this was a good way to help people. Fortunately, however, the Bible school offered biblical counseling courses. I read online about the difference between counsel that is biblical, and what psychology is based on…and I really felt tsonila4hat God protected me from going down that road.” Sonila completed a Bachelor’s degree in biblical counseling, and later went on to earn a second degree under Wayne Johnston, the President of the Biblical Counseling and Discipleship Association by doing online courses and studying independently.

Coming to America – the Challenges and Opportunities

In 2006, the man who would become Sonila’s husband was serving in the United States army in Afganistan. Sonila, living in England, “met” Emmett Potter in an online Christian community. Two weeks after their first conversation, Emmett and Sonila met in London. A friendship already in the making, Emmett gave her creationist Kent Hovind DVDs to watch just before she returned home to Albania.

“We stayed in touch for a few months, then Emmett traveled to Tirana for three days and met my family,” Sonila says. “Each time he had vacation time he came to Albania, and we married in November 2007. It took eight months for me to get a visa, but once I arrived in Michigan (USA), we had a second wedding ceremony.” The couple lived for six months in Michigan before moving to Massachusetts, where they have lived for the last seven years. Living out one’s Christian faith in the United States is not easy, and the couple, who now has three small children, has faced challenges.

“In Albania, there is a much greater sense of community; when you have friends as guests in your home, they are almost family,” Sonila explains. “Here, that is missing. There is a coldness, a feeling of detachment – especially here in Massachusetts. The church says it is a family, but people come and go….you rarely see them a second time. There is nothing like that true sense of friendship; of being invested in each other’s lives, like we have in the Balkans. We have been here for so many years, but cannot really feel like part of a church ‘family,’” she says.

Raising children in the knowledge of the Lord is another matter. Christian school is expensive in the United States, and Sonila acknowledges there is peer pressure all around to compromise her family’s convictions. “We do not celebrate Halloween, nor do we teach our children to believe in Santa Claus,” Sonila explains. “The holidays are to glorify Jesus and Him only. Others do not always understand or respect our decision in this regard.” Currently pursuing a Master’s degree in religious education, Sonila has even taught in a Christian school where her convictions have been challenged.

No Compromise Christianity

“I love reading the Puritans,” says the Albanian woman who has a library filled with English-language commentaries. “The writing of Thomas Watson and Thomas Brook are my favorites, and Richard Baxter’s “The Cure for Melancholy” is one we use often in biblical counseling. Today, they preach a ‘soft gospel’. In the past, these great men talked about sin,” she says. “Charles Spurgeon, the Prince of Preachers, was not afraid to warn people about evil.” Sonila cites the aversion many American pastors have towards preaching about sin as one of the reasons compromise and moral laxity is such a problem in some American churches.

Nevertheless, it was through coming first to England and later to the United States that God opened many more doors of opportunity for Sonila Potter to serve Him. Nowhere do greater opportunities for theological study exist, which Sonila now uses in her ministry as a biblical counselor. She is able now to minister to other women in two languages, which is a valuable asset (there are 16,000 Albanians living in her state of Massachusetts, and few, if any, Albanian evangelical churches). And by the grace of God, this mother of three is freely able to raise her children in the love and knowledge of God – without having to hide symbols of their faith in coat pockets.ilira_christmas_16