Rrugëtimi i Sonila Potter

ilira_christmas_16Nga Marie Notcheva

Ky artikull është publikuar në numrin dhjetor 2016 “Ilira”.

Sonila  dymbëdhjetëvjeçare  donte një akullore. I futi duart ngadalë në xhepat e palltos së vjetër të të atit, duke parë mos gjente ndonjë lek të blinte një. Ajo që gjeti në fakt e intrigoi: një varëse me një burrë të varur në një kryq. E hutuar shkoi tek e ëma, e cila po bënte darkën. “Ma, çfarë është kjo? Kush është ky burri?”.

E ëma u kthye me kurriz nga soba, me një vështrim të frikësuar në sy. “Ku e gjete këtë?”, – e pyeti ajo. Liliana, nëna e Sonilës, kishte arsye të fortë të kishte frikë në vitin 1989: familja e mbante të fshehur origjinën ortodokse greke të babait të Sonilës nga frika e ndëshkimit nga regjimi Hoxha-Alia. “Çoje atje ku e more Sonila! Është mall kontrabandë”, – e paralajmëroi Liliana. Më vonë ime më më tregoi sekretin se kryqi portretizonte Jezu Krishtin dhe që Ai vdiq për mëkatet tona. Ajo më tha që, “Nëse i lutesh, Jezusi do të të dëgjojë”, – sjell ndër mend Sonila. “Ajo më ndaloi rreptësisht t’u tregoja të tjerëve për Të, sepse mund të na arrestonin të gjithëve”.

Shembulli pa fjalë i një nëne

Edhe pse Sonila kishte një besim fëmije dhe donte të dinte më shumë për këtë Perëndi i Cili e donte, vetëm kur u bë 15 vjeç, në vitin 1991, mundi të dëgjonte Ungjillin dhe të kuptonte kush ishte Personi dhe vepra e Jezu Krishtit. “Lutesha si fëmijë kur prindërit më treguan për Perëndinë, por nuk kisha njohuri për mëkatin”, – thotë ajo. “Në vitin 1991, kur filluan ndryshimet, misionarët po shpërndanin Ungjillin e Lukës të përkthyer në shqip në një kishë në Tiranë dhe aty mora një kopje. Isha kaq e etur për ta lexuar! Në faqen e fundit ishte një lutje dhe ndihesha sikur më në fund po më hapeshin sytë”, – thotë ajo. “Ndërsa lutesha, fjalët më dilnin drejt e nga zemra. Më në fund kuptova dhe qava ndërsa ia rrëfeva mëkatin tim këtij Zoti, të cilin më në fund mund ta njihja. Ndjeva dashurinë e Perëndisë që më mbështolli të tërën në kuptimin e vërtetë të fjalës”.

Tashmë e lirë për të shkuar në kishë, me nxitjen e prindërve Sonila shkoi në njërën nga kishat e para ungjillore në Tiranë. Pavarësisht vështirësive të jetës në fillim të viteve ’90, si Sonila ashtu edhe vëllai i saj, Genti, u bënë ndjekës të Krishtit, dhe kjo vinte në një farë mënyre edhe nga kuraja dhe besimi i prindërve të tyre. “Ime më ishte këshilluesja ime më e mirë”, – thotë Sonila. “Në fund të jetës së saj, ndërsa vuante nga tumori, më tha: “Mos qaj për mua, Sonilë. Po shkoj të takoj Bariun tim”. Ishte një shembull të cilin vajza e re nuk do ta harronte kurrë dhe dëshmia e nënës së saj mbolli një dashuri të thellë për Perëndinë dhe të tjerët në zemrën e Sonilës.

Sonila3.jpg
Pak pas mbërritjes në Hollandë, 1998

Kur mbushi 20 vjet ajo kishte pasion për punë misionare dhe dëshironte fort ta shihte Ungjillin të predikohej te njerëz të pashpëtuar në Azi dhe në gjithë botën. “Në moshën 20 vjeçe nuk dija pothuajse fare anglisht dhe nuk kisha shumë të holla. Mendoja: ‘Si mund të më përdorë Perëndia mua, një shqiptare që s’di anglisht?’. Kështu që u luta që Ai thjesht të dërgonte dikë tjetër”, – sjell ndër mend ajo. Por Perëndia kishte plane të tjera. Po atë vit (1998) Ai hapi një derë për mua që t’i shërbeja në një hostel të rinjsh të krishterë në Amsterdam të Hollandës. Kisha mundësi t’u flisja për Ungjillin bujtësve në hotel dhe t’u shërbeja në nevojat e tyre emocionale. “Në një konferencë të krishterë në të cilën ajo mori pjesë bashkë me një shoqen e saj amerikane, ato vendosën të bëhen misionare dhe të shërbejnë për dy muaj në Filipine me YWAM (Të rinj me një mission). Menjëherë paskëtaj, Sonila pati mundësi afatshkurtra misioni në dhjetë vende të ndryshme aziatike, ku shërbeu me fëmijët, adoleshentët dhe nënat e reja që jetonin në varfëri ekstreme.

Studio për ta treguar veten  të miratuar…

Ndërsa pasioni i Sonilës për t’i shërbyer Perëndisë rritej, po kështu shtohej edhe dëshira e saj për të mësuar. “Zoti më dërgoi në një shkollë biblike në Gjermani për më shumë mësim dhe njohuri më të thellë të Fjalës së Tij”, – thotë ajo e mahnitur. Me një njohuri më të mirë të anglishtes, ajo tashmë mund të punonte si përkthyese vullnetare e Biblës Wycliffe dhe në Shkollën Biblike Capernwray në Angli. “Ndërsa shërbeja në Azi, lindi në mua një përkujdesje dhe dhembshuri për njerëzit, por më mungonte një njohuri e gjerë [doktrinare]”, – thotë ajo. “Po mendoja të studioja psikologji që të bëhesha terapiste, duke menduar se kjo ishte një mënyrë e mirë për t’i ndihmuar njerëzit. Fatmirësisht, shkolla biblike ofronte kurse këshillimi biblik. Lexova në internet mbi ndryshimin mes këshillimit biblik dhe se ku bazohej psikologjia… dhe vërtet e ndjeva se Perëndia më mbrojti nga e tatëposhta”. Sonila mori diplomë të shkollës së lartë në këshillim biblik dhe më vonë një diplomë të dytë nga Wayne Johnston, Presidenti i Shoqatës së Këshillimit Biblik dhe një Dishepullizimit, duke ndjekur kurse në internet dhe duke studiuar në mënyrë të pavarur.

Sonila1.jpg
Me Peter Reid, Drejtor i Kolegjit Biblik në Bodenseehof, Gjermani, 2001

Ardhja në Amerikë –  Sfidat dhe Mundësitë

Në vitin 2006, burri që do bëhej një ditë bashkëshorti i Sonilës, po shërbente me ushtrinë amerikane në Afganistan. Sonila, e cila jetonte në Angli, e ‘takoi’ Emmett Potterin në një komunitet të krishterë në internet. Dy javë pas bisedës së tyre të parë, Emmett-i dhe Sonila u takuan në Londër. Po krijohej një miqësi dhe Emmett-i i dhuroi Sonilës një DVD të kreacionistit Kent Hovind që ta shikonte para se të kthehej në Shqipëri.

“Ne e vazhduam komunikimin për disa muaj dhe më vonë Emmett-i erdhi në Shqipëri për tri ditë dhe u takua me familjen time”, – thotë Sonila. “Sa herë kishte pushime, ai vinte në Shqipëri dhe ne u martuam në vitin 2007. U deshën tetë muaj që të më dilte viza, dhe kur mbërrita në Miçigan (SHBA), organizuam një ceremoni të dytë martesore”. Ata jetuan gjashtë muaj në Miçigan dhe më pas u zhvendosën në Masaçusets, ku kanë jetuar këto shtatë vitet e fundit. Nuk është e lehtë të jetosh besimin e krishterë në Amerikë, dhe çifti, që ka tanimë tre fëmijë të vegjël, është përballur me sfida.

“Ka një ndjenjë shumë më të fortë komuniteti në Shqipëri. Kur të vijnë miq për vizitë në shtëpi, ata janë pothuajse si familje për ty”, – shpjegon Sonila. “Këtu kjo gjë mungon. Ka ftohtësi,Sonila4.jpg një ndjenjë largësie, veçanërisht këtu në Masaçusets. Kisha thotë që është një familje, por njerëzit vijnë e ikin… rrallë i sheh të vijnë për herë të dytë. Nuk gjendet ajo ndjenja e miqësisë së vërtetë, e të investuarit në jetët e njëri-tjetrit, siç e kemi ne në Ballkan. Jemi prej kaq vitesh këtu, por nuk ndihemi tamam pjesë e një ‘familjeje’ të kishës”, – thotë ajo.

Është çështje tjetër pastaj të rritësh fëmijët në njohjen e Krishtit. Shkollat e krishtera janë të shtrenjta në SHBA dhe Sonila e pranon që ka presion nga ambienti përreth për të kompromentuar bindjet që ka familja e saj. “Ne nuk e festojmë Hallouinin dhe as u mësojmë fëmijëve që të besojnë në Plakun e Vitit të Ri”, – shpjegon Sonila. “Festat janë për të lavdëruar Jezusin
dhe vetëm Atë. Të tjerët jo gjithmonë e kuptojnë apo respektojnë vendimin tonë në këtë drejtim”. Sonila aktualisht po ndjek studimet master në edukim fetar dhe po jep mësim në një shkollë të krishterë, kur bindjet e saj kanë hasur sfida.

Sonila2.jpg
Me instruktorin në Kolegjin Biblik në Bodenseehof, 2001

Krishterim pa kompromis

“Më pëlqen shumë të lexoj nga puritanët”, – thotë gruaja shqiptare që ka një librari të tërë mbushur me komentarë në anglisht. “Shkrimet e Thomas Watson dhe Thomas Brook janë të preferuarat e mia dhe librin e Richard Baxter “Kura për trishtimin” e përdorim shpesh në këshillim biblik. Sot predikojnë një ‘ungjill të holluar’. Në të kaluarën, këta burra të mëdhenj flisnin për mëkatin”, – thotë ajo. “Charles Spurgeon, Princi i Predikuesve, nuk kishte frikë t’i paralajmëronte njerëzit për të keqen”. Sonila flet se si mungesa e dëshirës që shumë pastorë amerikanë kanë për të predikuar mbi mëkatin është një nga arsyet pse kompromisi dhe lëshimi moral janë kaq problem në disa kisha amerikane.

Megjithatë, ishte nëpërmjet ar- dhjes fillimisht në Angli dhe më pas në Shtetet e Bashkuara që Perën- dia hapi shumë më tepër dyer mundësish që Sonila Potter t’i shërbente Atij. Nuk ka mundësi më të mira për studim teologjik dhe tani Sonila i përdor këto në shërbesën e saj si këshilluese biblike. Ajo tashmë ka mundësi t’u shërbejë grave në dy gjuhë, çka është një pasuri e çmuar (jetojnë 16,000 shqiptarë në shtetin e saj Masaçusets dhe ka pak apo aspak kisha ungjillore shqiptare). Dhe me hirin e Perëndisë, kjo nënë me tre fëmijë është plotësisht e lirë t’i rrisë fëmijët e saj në dashurinë dhe njohjen e Perëndisë, pa pasur nevojë t’i fshehë në xhepa xhaketash simbolet e besimit të tyre.