Social Justice: Part of God’s Heart

by Marie Notcheva ©

“The man with two tunics should share with him who has none, and the one who has food should do the same.” – John the Baptist, Luke 3:11

hungry

“Feeding a man without sharing the Gospel with him is like giving a sandwich to a man on his way to the electric chair…it is, in essence, simply making him more comfortable on his way to hell.” – K.P. Yohannan, Founder, Gospel for Asia

Here in the United States, Protestantism has largely given way to a post-modern, liberal church where the “social gospel” is preached exhaustively. The term “born again” is usually taboo, as is evangelism (“the dreaded e-word”, as a church I once attended called it). The fund-raising pitches each Sunday often take longer than the feel-good humanistic messages, and week after week the flock is subjected to fund raisers and promotions of secular service projects. Before transferring to a Gospel-preaching evangelical church, I regularly witnessed Heifer Project, Habitat for Humanity and Crop Walk being pitched as “missions opportunities” or “outreach”.

This is my background with “social justice”, and why the very mention of the words has long made me cringe. It is not that helping those in need is wrong or not a part of the Bible; on the contrary, Scripture is clear that we should do all we can to help others. The problem comes in when churches get out of balance in their teaching. All the humanitarian aid in the world is of no use spiritually if the Gospel of salvation is not being preached. Additionally, the oft-heard argument that “a hungry man will not accept the Gospel” is a myth, as the ever-increasing numbers of destitute Asian converts attest.

Of course, it is equally possible to get out of balance in the other direction, too – when conservative evangelicals get so wrapped up in political agendas, church “fellowship” suppers and tract distribution that they forget God’s basic call to compassion. One pastor I know, who champions social programs and humanitarian aid projects under the label of “missions”, mentioned the polarization between the two extremes that needs to be balanced. “Traditionally, conservative evangelical churches have been criticized for not doing enough to help the poor…..feed the hungry, help the widow and orphan….while the liberal churches can be long on mercy but short on sound doctrine. Many in the ministry want to bring the two sides together to work in unity.” A noble goal, indeed. Another pastor, a charismatic whom I greatly respected, once made the comment: “You know….the liberal churches take a lot of flak for their stance on a lot of things, and rightly so – there’s much they’re doing wrong. However, there’s one thing they’re doing right, that we in the Pentecostal church have largely missed the boat on – helping the poor. Social action is a huge part of God’s heart.” While it is so common sense as to be a no-brainer, evangelism and works of mercy were never meant to be in competition – they are both important commands of God and are meant to complement each other.

Several years ago, I completed John Macarthur’s “James” study with my church. Quite by chance, I began digging into Isaiah in my personal study to dig out the eschatological references. The first week, as I transitioned from my “James” homework into reading the first couple chapters of Isaiah, I noticed something interesting — there are several very specific parallels in those two books. It seemed like God was taking advantage of my attention span to drive home a couple of points about social justice – the term that made me shudder back at the UCC church. Besides calling us to live out our faith by helping others, both books indicate this does not happen in a vacuum. In both books, the expectation of charity to the oppressed is prefaced by a call to personal holiness.

1) In Isaiah 1:11-20, God stresses the importance of moral purity (which leads to righteous action); NOT the empty religious ritual (which He hates). This is the passage where he tells rebellious Judah how He despises their endless sacrifices and New Moon festivals – not that there was anything wrong with the ordinances themselves; but the people were acting hypocritically and deceiving only themselves. Compare this passage with James 1:19-27…which ends, 25But the man who looks intently into the perfect law that gives freedom, and continues to do this, not forgetting what he has heard, but doing it—he will be blessed in what he does. 26If anyone considers himself religious and yet does not keep a tight rein on his tongue, he deceives himself and his religion is worthless.”

2) Isaiah 1:17 echoes James’ call throughout chapter one to social justice. God is concerned with how we treat one another as fellow believers. As mentioned above, ONLY focusing on social justice to the extent that the Gospel is neglected leaves the impression that one can work his way into heaven by volunteering enough and helping the “needy”. We do have a very real civic responsibility in this world, but a call to compassion doesn’t exclude evangelism. It goes above and beyond it. James gives a discourse on what the balance looks like. God, speaking through Isaiah, simply lays it on the line as a command: 17 learn to do right! Seek justice, encourage the oppressed. Defend the cause of the fatherless, plead the case of the widow.

We shouldn’t neglect the Word in the name of social justice, or vice-versa. What good is memorizing Scripture if we don’t have love for fellow believers? Isn’t this what Paul meant by “a clanging symbol”? We cannot conjure up the kind of love that motivates us to action on our own – only a deep-seated surrender to Christ and a yielded spirit will allow for this inner transformation. God knows this, and so the first step He’s given us is repenting of our…

3) PRIDE. The age-old problem…and the solution spelled out so clearly in both books. Repentance, purifying your heart, washing your hands – and humbling yourself before God is a MAJOR parallel theme.

Isaiah 2:11-18 speaks of the pride of man being brought low, while James has to say:

James 1:21: “Therefore, get rid of all moral filth and the evil that is so prevalent and humbly accept the word planted in you, which can save you.”

All pride springs from the same root: thinking more highly of ourselves than we ought to, and placing our value on superficial things. He continues all through chapter 2 to forbid favoritism, as humans have a tendency to think more highly of themselves and each other judging by materialistic standards. One woman in my Bible study shared how shamed she had been made to feel when using food stamps in a well-heeled community’s supermarket. This is exactly the type of odious pride James is talking about, and flies in the face of the Christ-like compassion God expects of His people. Expository preaching is important, but a humble heart should be the result.

Sometimes 2 Thessalonians 3:10 is misused to justify an attitude of indifference (or even disdain) towards those “taking advantage of the welfare state”:

“For even when we were with you, we gave you this rule: ‘If a man will not work, he shall not eat.” Not only is such an attitude selfish, it is patently unbiblical. Verses cannot be wrenched out of context to justify our own carnal meanness, and Paul’s condemnation of idleness (v. 11), laziness and “mooching” (vs. 6-9) in no way negate a Christian’s responsibility towards the brother (or sister) in lowly circumstances through no fault of his own. (Interestingly, the founder of the Bulgarian Communist Party, Georgi Dimitrov, used the phrase “He who doesn’t work shall not eat” as his party’s motto. My Bulgarian in-laws were quite surprised to learn that it was plagiarized from the pages of the Bible.) Communism is an evil, godless ideology; and is not at all what Paul and James were promoting.

The concept of “noblesse oblige”, or moral obligation of the privileged charitably assisting the less fortunate, originated with Anglo-Saxon aristocracy. Today, while abuses of the welfare system have misconstrued the Biblical basis for this virtue in the minds of many, the American church remains head and shoulders above the rest of the world in this respect. The Gospel must be taken to the ends of the earth, and we in the West are indeed the ones with the burden of responsibility to make it happen. Our AWANA programs must be run, and we should be constantly in the Word in order to correctly divide and explain it (2 Timothy 2:15). However, this in no way lessens God’s call to relive suffering in the world. If we use our means to do so in His Name, we might find our tracts and evangelistic outreaches better received as well.

“Then the righteous will answer him, ‘Lord, when did we see you hungry and feed you, or thirsty and give you something to drink? When did we see you a stranger and invite you in, or needing clothes and clothe you? When did we see you sick or in prison and go to visit you?’ “The King will reply, ‘I tell you the truth, whatever you did for one of the least of these brothers of mine, you did for me.’ (Matt. 25:37-40)

Advertisements

“I Used to Have Hair like Yours”

hair

by Marie Notcheva

In my career as a medical interpreter, one of the places where I have weekly assignments is a well-known cancer hospital in Boston. With a beautiful interior and compassionate staff, well-trained in maintaining patients’ dignity, it has more the feel of a 5-star hotel than a hospital. This is intentional. Cancer is a horrible disease synonymous with suffering, and any measure of comfort offered to patients and families is designed to help them escape that horror.

The pain cancer inflicts is not only physical.

The Chemo Floor

This week, I was sitting in a chemotherapy ward with my patient (an elderly Bulgarian man with a good prognosis). Treatments last several hours, and after consenting the patient I settled in, mindlessly scrolling Instagram and Facebook on my phone. A young woman receiving chemo, seated perhaps 12 feet across from me, seemed to be staring at me. She did not look happy. No one having toxins pumped into their body could be expected to look happy. Each time I looked up, she’d shift her gaze.

The third time I looked in her direction, I made eye contact and smiled. “Weird weather we’re having, isn’t it? A snowstorm in April,” was the wisdom that came out of my mouth. Ignoring my meteorological observation, she blurted out what was on her mind.

“I used to have hair like yours.”

Her tone was one of mourning. It was hard to tell how old she was, as chemotherapy has the additional effect of bloating the patient’s face. Staging, tumor markers, and life expectancy sometimes seem more abstract than the immediate loss–of hair; of fertility; of physical beauty–to women. I realized with shock that aside from the nurse, I was the only woman in the room who had hair. Seeing this every day causes a sense of desensitization–they are “medical encounters,” but I cannot fully enter into the pain of the patients, and the anguish of a young woman losing her hair.

And I wanted to.

I maintained eye contact. “I’m very sorry you lost your hair,” I said. “That must have been very, very hard for you.” Her eyes filled up, and she just nodded. I’m sure she didn’t need to be reminded “It will grow back” or be told “Oh, but it’s only hair!” for the umpteenth time.

Even the Hairs on Her Head are Numbered…

As Christians, we’re so quick to focus on “things above” and “spiritual fruit” that there is almost a temptation to gloss over temporal things (like hair loss), or even to dismiss them as vanity. But the desire to look and feel beautiful, or even pretty, is so deeply ingrained in all women everywhere that to dismiss it as trivial would be callous and insensitive. I believe that this aspect of cancer is harder on women than on men (older men will sometimes even joke about losing what little hair they have left). For a woman, it is not a joke. It is an unparalleled tragedy. It is not possible, or even appropriate, to force every such cause of grief into our theological mold. It is far more important to simply care…as Christ would, and does, about every aspect of her life (Luke 12:7).

Simple compassion often happens far from the counseling office. How would we counsel a woman who mourns the loss of her hair, or her breast? We would certainly assure her that she is still beautiful in God’s eyes, and that she should trust Him with her future. There are probably lots of ways we could encourage her in her relationship with the Lord as she struggles with the pain of a (possibly terminal) illness. But one need not be a counselor (or even know much theology) to extend the kind of caring a woman desperately needs in such times.

The Bra Fitting

The following day, I was back at the same hospital to interpret for an older woman who had lost a breast. This was not a medical appointment. She was being fitted for a special bra and prosthesis in the hospital’s boutique. The cheerful assistant helped the patient choose a fashionable bra in spring colors, made sure all was symmetrical, and repeatedly told her how great it fit her. And the amazing thing was that she was totally sincere. The tears came when the patient took it off, and she began apologizing to the assistant for her ugly mastectomy scar. The young woman wiped her tears, hugged her and assured her that she was beautiful.

This, more than blood test or CT imaging results, is often what a woman needs to hear. It was an incredibly touching moment, and solidified a lesson in compassion I want to remember not only in counseling, but in daily Christian life. All women have insecurities, and when we are sensitive to one another’s needs for encouragement and reassurance God always provides opportunities to build one another up.

A Valid Need for Beauty…and Love

This is not one of my more “theological” posts. So often in discipleship, we get so caught up in the doctrine and biblical principles that apply to a situation (which are crucial, of course), that we forget simple, basic emotional needs which were instilled by the Creator. Of course spiritual growth is of higher importance than appearance. No one would deny this, and it is a comfort to remember God’s definition of beauty: “…a gentle and quiet spirit” (1 Peter 3:4). But we also have permission to “weep with those who weep….mourn with those who mourn” (Romans 12:15), even when it is “just hair” they are mourning, or loss of physical beauty. Women, like men, are image-bearers of God and the desire to reflect beauty is good, legitimate and, when appropriately channeled, a godly desire. When enduring this very personal loss, women don’t need chipper-sounding platitudes or Bible verses. They need compassion, hugs, and assurance that they are still beautiful and have much to offer…and maybe, a friend to take them bra or scarf shopping.

Një pikëllim i pakrahasueshëm: Kur një mike humbet një fëmijë

Ky artikull ishte botuar në numrin e fundit të “Ilire Revista”, shkurt 2016. 

Nga Marie Notcheva

loss

Kur djali im i madh ishte 11 vjeç, ai humbi mikun e tij nga kanceri. Ndërsa ulem para kompjuterit tim, saktësisht katër vjet më vonë, ende e ndiej therjen e pikëllimit të një nëne po aq të mprehtë, sikur të kishte ndodhur dje. Emri i tij ishte Xhosh. Në këtë artikull unë po përdor emrat realë, sepse ata ishin fëmijë të vërtetë, me emra të vërtetë dhe ishin me të vërtetë të rëndësishëm.

Shumë prej miqve të mi kanë kaluar përmes agonisë së paimagjinueshme të humbjes së një fëmije, qoftë in vitro, në fëmijëri apo në adoleshencë, por kjo është një agoni vetmitare, saqë edhe ata që janë më të afërt me prindin nuk arrijnë dot ta ndihmojnë. Ne duam të hyjmë në pikëllimin e një mikeje, e megjithatë nuk arrijmë ta bëjmë këtë plotësisht. Ajo që mund të bëjmë është të jemi të ndjeshëm ndaj tyre. Ka diçka egoiste të trashëguar, madje edhe te njeriu më i dhembshur, që na pengon të përjetojmë me të vërtetë, madje edhe në mënyrë të tërthortë, atë që një prind po kalon në këtë lloj humbjeje. Ne nuk mund të sigurojmë asnjë ngushëllim real; dhe as që duam të imagjinojmë tmerrin e plotë të përvojës së tyre. Instinkti ynë njerëzor është të veçohemi prej saj. Veçimi emocional është i nevojshëm në fushën mjekësore, dhe madje në një farë mase edhe në zyrën e këshillimit, por asnjëherë nuk të bën të ndihesh mirë, veçanërisht kur je prind.

Veçimi profesional përkundrejt përfshirjes personale

Si përkthyese mjekësore në Boston, herë pas here shoh raste pediatrike (të cilat rrallëherë janë terminale). Këta fëmijë zakonisht sillen këtu për të marrë trajtim mjekësor i cili nuk është i disponueshëm në Bullgari. Dy vite më parë, unë pata një detyrë pediatrike vonë në mbrëmje, ndërkohë që mezi po prisja të shkoja në shtëpi për të bërë tortën e ditëlindjes për vajzën time tetëvjeçare për festën e saj të nesërmen. Unë nuk e kisha fare idenë se brenda pak minutave do të më duhej t’i thosha një gruaje, njësoj si unë, se vajza e saj po vdiste.

Nëna e vajzës së vogël kishte ardhur vetëm për një konsultë me onkologun, ndërkohë që fëmija, gjithashtu 8 vjeç, kishte bërë tranz-fuzion gjaku te një spital tjetër. Ajo dhe vajza ime Natalia mund të kishin qenë shoqe. Nënës iu desh rreth një orë për të dhënë historinë mjekësore dhe ndërsa unë përktheja detajet e dhimbshme të trajtimit të neuroblastomës së vajzës, zemra m’u këput fare. Kanceri i saj kishte përparuar aq shumë, saqë nuk mund të bëhej më asgjë. Onkologu e këshilloi nënën, me lot në sy, që ta kthente vajzën në Bullgari.

Në 15 vite si përkthyese mjekës-ore, kjo ishte një nga dy herët kur kam qarë. Hera tjetër ishte një telefonatë. Unë duhej t’i thosha nënës së një studenti tetëmbëdhjetëvjeçar se djali i saj ishte vrarë në një aksident me motor. Ai quhej Xhorxh. Por problemi ishte se unë nuk mund të bëja asgjë. Unë e përqafova atë në ashensor, i thashë, “Më vjen keq”, dhe shkova në shtëpi. Unë nuk mund ta lija veten time të lëshohej në dhimbjen e asaj nëne të shkretë, sepse kështu nuk do të kisha qenë emocionalisht e disponueshme për fëmijët e mi. Ishte një ndjenjë e pakëndshme dhe u ndieva pak egoiste që e detyrova veten të ‘veçohesha’.

Por është ndryshe kur prindi që po mban zi është një mik i ngushtë. Mund të mos jetë ndryshe ‘biblikisht’, por gjithsesi është ndryshe. Kur një grua nga kisha varrosi djalin e saj tetëmbëdhjetëvjeçar disa vite më parë, unë e pata të vështirë ta shikoja në sy gjatë funeralit apo ta pyesja më pas rastësisht, “Si je?”. Stivëni tani do të ishte student në kolegj. Xhoshi, shoku i djalit tim, vdiq papritur pikërisht para Krishtlindjes. Pikëllimi që përfshiu prindërit, motrat e vëllezërit dhe familjen tonë të kishës ishte aq i madh dhe zemërcopëtues, saqë instinkti i natyrshëm ishte të tërhiqeshe, madje edhe atëherë kur doje të ofroje ngushëllim.

Unë jam prind. Unë nuk dua ta ndiej këtë tmerr. Unë nuk dua të shkoj atje me mendimet e mia. Bibla na thotë se ka ngushëllim. Le t’ia kujtojmë këtë njëri-tjetrit. Nuk është ‘frymërore’ ta ndiejmë këtë pikëllim, sidomos kur fëmija është në qiell. Jo dhimbje. Me të gjitha mënyrat, ndalo dhimbjen. Ne nuk mbajmë zi njësoj si paganët; ne kemi shpresë. Keit, e cila humbi djalin e saj njëvjeçar, Aleksin, për shkak të një defekti në zemër, tha: “Kjo humbje ta ndan zemrën më dysh”.

Ngushëllimi është një fjalë relative kur vjen puna te humbja e një fëmije. Nuk ka dashuri zëvendësuese; asnjë premtim biblik; asnjë shpresë e ardhme lavdie që të jetë aq e fortë sa të ta fshijë vuajtjen, dhimbjen e pafundme të boshllëkut që ndjen kur fëmija që t’i ke mbartur, ke ushqyer dhe për të cilin je përkujdesur, papritmas ikën. Ndonjëherë, gjithçka që mund të bësh si një mike është thjesht të gjendesh pranë, të mos i largohesh dhimbjes së prindit tjetër; të mos e mohosh atë; të mos e mbulosh me banalitete që tingëllojnë si frymërore. Disa muaj pasi Xhosh vdiq, pasi letrat e ngushëllimit ndaluan së ardhuri dhe pasi vaktet e ushqimit prej shoqeve nuk u sollën më, nëna e tij dhe unë kemi qarë ndërsa flisnim në telefon. “Më mungon kaq shumë… kjo nuk duhej të ndodhte”, tha ajo.

Asnjëherë mos e minimizo pikëllimin

Gjithmonë jam mahnitur nga skena te Gjoni 11, ku Jezusi qau bashkë me dy motrat, Marinë dhe Martën, për vdekjen e vëllait të tyre Llazarit. Edhe pse Ai e dinte se do ta ngjallte Llazarin dhe historia do të përfundonte “të lumtur përgjithmonë”, Shpëtimtari i racës njerëzore u prek aq shumë nga pikëllimi individual, njerëzor, saqë Ai zgjodhi të bëhej krejtësisht pjesë e tij. Nuk ka asnjë emocion njerëzor që Jezusi nuk e ka përjetuar plotësisht dhe vetëm ky fakt na jep një masë ngushëllimi në dhimbjen tonë. Vini re që Ai nuk e minimizon kurrë dhimbjen e tyre; Çliruesi ynë prekej nga vuajtja e bijve të Tij. Perëndia nuk thotë kurrë “mblidhe veten” ose “hidhe prapa krahëve”. Dhe as ne nuk duhet ta bëjmë një gjë të tillë; zia është një proces i gjatë, i vetmuar dhe tepër personal.

Ekziston një dëshirë e jashtë-zakonshme për prindin që të ri-bashkohet me fëmijën e vet ne qiell; gjëja më e mirë që mund të bësh për një mike që po mban zi është të ulesh qetësisht me të në dhomën e pritjes. Kjo nuk është shumë, por me barrën që po e mbajnë vetëm, ata kanë nevojë që të mos jenë vetëm në pikëllimin e tyre. Dy vite më vonë, pasi ishte zhvendosur, mamaja e Xhoshit më shkroi:

“Si nëna nënës… unë po eci përpara. Unë kam disa ditë vërtet të vështira dhe disa të mira. Perëndia ka qenë jashtëzakonisht i mirë në të gjitha bekimet që ka sjellë në jetën tonë, e megjithatë më duket sikur jam gjysëm në tokë e gjysëm në qiell. Perëndia thotë se njerëzit e tij humbasin për shkak të mungesës së vizionit…. Unë i kam kërkuar Atij për vizionin e Tij, që të mund t’i jap lavdi dhe nder emrit të Tij. Unë kam ndryshuar, por e di se Perëndia është i fortë dhe i aftë që ende të më përdorë. Mari, ka ditë që ai më mungon aq shumë, saqë më duket sikur zemra do të më pëlcasë. Sigurisht që Perëndia ka një arsye të mirë për këtë plan…. Unë e di se një ditë do ta kuptoj dhe madje edhe do ta lavdëroj Atë për këtë plan”.

Dhimbja e gjatë, e fshehtë e abortit të padëshiruar

Dikush, me arsye mund të pyesë: “Si është e mundur të duash dikë që nuk e ke njohur kurrë?”. Çdo nënë që ka mbartur një fëmijë përgjatë gjithë shtatzënisë ose jo, e di se dashuria për një fëmijë nuk është “e arsyeshme”. Në greqishten biblike ka katër lloje fjalësh për “dashuri” dhe njëra prej tyre “storge” (στοργή) përshkruan dashurinë për-
kujdesëse prindërore. Ajo është përdorur rrallë në veprat antike dhe thuajse në mënyrë ekskluzive si një përshkrues i marrëdhënieve brenda familjes. Ultratingujt modernë sot na japin mundësinë e përjetimit të atij momenti të mrekullueshëm kur ti shikon dhe dëgjon zemrën e bebes tënde tetëjavëshe që rreh brenda teje, por që nga fillimi i kohës Perëndia e ka mbjellë atë instikt prindëror të thellë, plot dashuri, brenda nesh si një reflektim i vetë zemrës së tij. Ai nuk mund të shpjegohet apo të arsyetohet.

Të humbasësh një fëmijë nëpërmjet një aborti të padëshiruar është një vetmi unike. Zakonisht nuk ka një varr; nuk ka asnjë shërbesë përkujtimore; asnjë letër apo telefonatë ngushëlluese. Personi që e përjeton duhet “të mbledhë veten” dhe të vazhdojë jetën sikur gjithçka të jetë normale. Por kjo nuk është normale; dhe kurrë nuk ka për të qenë. Jeta është kthyer përmbys, edhe pse askush nuk e sheh këtë. Ti ke humbur një pjesë të vetes sate që nuk mund të zëvendësohet kurrë; një plagë që vetëm Perëndia e sheh. Ti mban zi, sepse kurrë nuk e mbajte në krahë atë fëmijë; nuk e njohe kurrë atë; nuk pate mundësi as t’i jepje dhuratën e një emri. Gjithashtu, ekziston edhe ndjenja e fajit, “Mos ishte faji im? Mos bëra shumë ushtrime? A po haja mjaftueshëm? Mbase Perëndia po më ndëshkon…”.

Dhe pyetja ankuese mbi mirësinë e Perëndisë: “Përse Ai i jep dikujt një fëmijë, vetëm për t’ia marrë sërish? Ai mund të kishte bërë diçka për ta ndaluar këtë që të ndodhte. Ai nuk bëri asgjë. A është me të vërtetë Ai ‘në anën time’? Si mund të besoj se Perëndia është gjithmonë besnik, madje edhe kur unë nuk jam?”. Vdekja e një fëmije në çfarëdo moshe është një tragjedi dhe nëse një mike ta mirëbeson ty këtë humbje “të fshehur”, gjëja më e mirë që ti mund të bësh është që ta kuptosh atë gjë dhe ta lejosh atë të vajtojë.

Të ngushëllosh një mike në çdo lloj vuajtjeje

Gjëja më e vështirë rreth të ndihmuarit të një mikeje që ka humbur një fëmijë është, që pavarësisht të gjithë të vërtetës biblike dhe premtimeve të mirësisë të Perëndisë që ne kemi, dhimbja në të vërtetë nuk largohet kurrë. Ajo mpaket, por qëndron me prindin dhe asgjë që ne mund të themi nuk mund “ta lehtësojë atë”. Njësoj si me depresionin, gjëja më e rëndësishme që mikja jote në zi ka nevojë prej teje është, që ajo ta dijë se ti kujdesesh për të. Dhe që ti nuk do ta braktisësh atë kurrë, pavarësisht se sa e gjatë apo e vështirë është kjo fazë. Kur ti nuk di se ç’të thuash, kjo është një kohë e mirë për të mos thënë asgjë…, ndonjëherë lotët janë reflektimi më i sinqertë i zemrës së dikujt.

Nuk është e nevojshme (as e mençur!) që të jesh si miqtë e Jobit, të ofrosh këshillë; ta qortosh atë për mungesën e besimit; t’i thuash se pikëllimi i saj nuk është frymëror. Në kundërshtim me këtë, 2 Korintasve 1:3-4 na thotë qartë, se Vetë Perëndia na ngushëllon në të gjitha vuajtjet tona, që ne të mund të ngushëllojmë të tjerët me të njëjtin hir. Mos prediko e as mos mbaj leksion! Thjesht ngushëllo!

Perëndia e di me saktësi se çfarë ndien kur humbet një Bir. Ndërkohë që mund të duket se Ai qëndron në heshtje, të dish me siguri dhe thjeshtësi se Ai është pranë teje dhe se Ai kujdeset për zemrën e pikëlluar. Është pikërisht ajo që një prind i cili po kalon përmes kësaj tragjedie, ka nevojë të dijë e ta përjetojë. Mos u shqetëso për të thënë “gjënë e duhur”. Madje edhe në ditët më të këqija, dashuria e Tij personale është si një jastëk që na mbron, që asgjë të mos na lëndojë më aq shumë. Duke qenë e disponueshme, thjesht për të dëgjuar…, për ta mbështetur…, dhe po, madje edhe për të qarë së bashku, në një shkallë të vogël, ti ke mundësinë për t’i shfaqur zemrën përkujdesëse të Jezusit mikeve të tua në humbjen e tyre.

Çfarë mund të bëj për të treguar se kujdesem?

Ka disa gjëra shumë praktike që mund të bëni për të ndihmuar një mike në zi që të kalojë ditët. Çoji një vakt ushqimi. Kur dikush është në zi për shkak të një vdekjeje të papritur, përqendrimi që nevojitet për të kaluar përmes hapave të përgatitjes së një vakti ushqimi është shumë për të.

  • Ndihmo me përgatitjet e funeralit. Funeralet sjellin shumë stres mbi familjen e të vdekurit, jo vetëm financiarisht, por edhe praktikisht. Ndihmo me organizimin dhe detajet administrative; pastro apartamentin; kryej porositë në mënyrë që ajo të pushojë.
  • Merre në telefon shoqen tënde. Edhe disa muaj pas vdekjes së një fëmije, kur lulet janë tharë dhe vizitat ngushëlluese mbarojnë, pikëllimi i një prindi është ende i freskët. Ftoje atë për kafe; lëre atë të flasë për gjithçka që dëshiron.
  • Bëji të ditur asaj se po lutesh për të. Të dijë se një mike po lutet për të, madje edhe kur ajo është shumë e dobët për ta bërë vetë këtë, është ngushëllim që ndonjëherë do ta ndihmojë atë që të kalojë përmes ditës.

Për shkak se ne të gjithë mbajmë barrë të rënda në këtë epokë, ne duhet të “mbajmë barrët e njëri-tjetrit dhe duke bërë kështu, përmbushim ligjin e Krishtit” (Galatasve 6:2).