Ballafaqimi Biblik, një mjet i hirit – Pjesa e dytë

Ju po lexoni pjesën 2 të një blogu Koalicioni i Këshillimit Biblik Shqiptar.

timthumb

Nga Blair Alvidrez

Kur përkufizojmë ballafaqimin biblik, ne duhet të pranojmë, mbi të gjitha, që Perëndia është ballafaques—në çdo minutë të çdo dite. Çdo mëngjes dhe mbrëmje, Ai shpall lavdinë dhe drejtësinë e Tij, me anë të krijimit të Tij: prandaj njeriu nuk ka justifikim. (Psalmi 19:1, 50:6, Romakëve 1:19-20) Ka vetëm dy lloj njerëzish në botë. Ata ose i ngjajnë Abelit, ose Kainit; njëri me plot bindje bën atë që është e drejtë, duke fituar bekimin e Perëndisë, si Abeli, – duke marrë kështu gëzimin e përjetshëm, pra, për të njohur dhe për t’u kënaqur me Perëndinë. Tjetri, kokëfortë, armiqësor, rebel, duke përfunduar në një mallkim, si Kaini—i larguar nga prania e Perëndisë, duke grumbulluar për vete gjykim të përjetshëm, deri në vdekje përfundimtare dhe ndarje të plotë nga Perëndia (Zanafilla 4:16; Romakëve 2:4-11). Prandaj, ballafaqimi biblik u bën pritë pasojave të përjetshme të mëkatit dhe paralajmëron për pasojat që do të vijnë: vdekjen, ashtu si edhe shpërblimet e një jete vërtet të bindur ndaj Perëndisë, bashkim me Perëndinë përjetë. Nga një perspektivë e përjetshme ne nxjerrim përfundimin se ballafaqimi është një mision shpëtimi; për ta sjellë dikë tek Perëndia dhe tek njohja e Tij, që është jeta e përjetshme. Për më tepër, ballafaqimi duhet të ndërthuret si pjesë e pandarë e qenieve tona, si një stil jete, Ai nuk duhet të jetë një ngjarje e rastësishme apo e jashtëzakonshme. Ballafaqimi është aty ku dashuria për shërbesën personale banon në kontekstin e të gjitha marrëdhënieve tona. Për shembull, ne jemi të thirrur për të pasqyruar Jezus Krishtin, për të qenë mbajtësit e imazhit të Tij, në një botë në të cilën ekziston pak ose aspak njohje për ekzistencën e Perëndisë, për të zbuluar dashurinë vetëmohuese të Perëndisë. Ne jemi ambasadorët e Tij. Në fakt, nëse ne e kuptojmë ballafaqimin biblik saktë dhe qartë, ai i sjell shërim dhe nder atij që dëgjon, mjerim dhe turp atyre që “nuk pranojnë korrigjimin” (Fjalët e Urta 13:17-18).

Për të na ndihmuar që të kuptojmë se si të bëhemi imitues të Jezus Krishtit në një botë që po vdes dhe ndaj njëri-tjetrit si besimtarë, ne duhet të njohim dhe të pranojmë që ballafaqimi biblik nuk është fakultativ. Ai është ndërthurur në Urdhërimin e Parë dhe të Dytë më të rëndësishëm. Bibla na mëson që nuk ka asnjë terren neutral mbi këtë çështje. Letra e Parë e Gjonit 4:7-21 e përforcon këtë të vërtetë, veçanërisht vargu 20 që thotë: «Po të thotë dikush: “Unë e dua Perëndinë” dhe urren vëllanë e vet, është gënjeshtar; sepse ai që nuk do vëllanë e vet, të cilin e sheh, si mund të dojë Perëndinë, që nuk e sheh?». Për më tepër, kur ky lloj ballafaqimi nuk ndodh brenda kishës, ata brenda saj, të cilët supozohet që e njohin Perëndinë, veprojnë në të njëjtën mënyrë si ata jashtë kishës, të cilët nuk e njohin. Në të vërtetë ky fragment shpreh qartë dhe me qetësi jetën e re të cilën e kemi si besimtarë. Nëse ne e njohim Perëndinë, ne do të jetojmë një jetë me dashuri, sepse Perëndia banon në ne: “Ai që nuk ka dashuri, nuk e ka njohur Perëndinë, sepse Perëndia është dashuri.” Tek e 1 e Gjonit 4:8 kemi urdhërim prej Tij: “Kushdo që do Perëndinë duhet të dojë vëllanë e vet.” Fjalë të fuqishme. Fjalë bindëse. Kaini nuk mendonte se ishte përgjegjës për “vëllanë e vet”, por Perëndia e bëri atë përgjegjës.
Paul Tripp-i përdor vargjet tek Levitiku 19:15-19 për të përcaktuar se çfarë do të thotë kjo.

Nuk do të bësh padrejtësi gjatë gjykimit; nuk do të tregohesh i anshëm me të varfrin, as do të nderosh personat e fuqishëm; por do të gjykosh të afërmin tënd me drejtësi.
Nuk do të shkosh e të sillesh duke shpifur nëpër popullin tënd, as do të mbash qëndrim kundër jetës së të afërmit tënd. Unë jam Zoti.
Nuk do të urresh vëllanë tënd në zemrën tënde; qorto gjithashtu fqinjin tënd, por mos u ngarko me asnjë mëkat për shkak të tij.
Nuk do të hakmerresh dhe nuk do të mbash mëri kundër bijve të popullit tënd, por do ta duash të afërmin tënd si veten tënde. Unë jam Zoti.
Ne nuk mund të mos i marrim parasysh këto urdhërime të drejtpërdrejta të Perëndisë. Ai do që ne të mos jemi vetëm dëgjues të së vërtetës, por të veprojmë me një bindje të përzemërt ndaj së vërtetës; duke imituar Atë në planin e Tij të shpëtimit, përmes dashurisë vetëflijuese. Pa pjesëmarrje vetjake, përmes kohëve të ballafaqimit, një jetë e qëndrueshme dhe e frytshme për Perëndinë nuk mund të jetë realitet.

Pengesat ndaj ballafaqimit biblik

Pa dyshim, do të hasim pengesa për ta bërë ballafaqimin biblik një realitet në përditshmërinë e jetëve tona. Paul Tripp-i shpjegon shkakun kryesor për këtë: ne e duam veten tonë më shumë se të tjerët. Ndonjëherë, ne zgjedhim heshtje egocentrike kur e shohim vëllain ose motrën tonë në vështirësi dhe nuk bëjmë asgjë. Veç kësaj, ne mund të shprehim gjithfarë formash të urrejtjes: më pak të dukshme, pasive dhe aktive (faqet 222-224). Si shfaqen këto? 1. Formë më pak e dukshme urrejtjeje (favorizimi): pra t’i bësh favor dikujt, por që po atë favor t’ua refuzosh të tjerëve për shkak të pamjes fizike, dhuntive, gjendjes shoqërore ose personalitetit, duke refuzuar kështu të tregojmë dashurinë që Perëndia na ka treguar. 2) Formë pasive e urrejtjes (mbajtja mëri): përfshin të mbajturit shënim të atyre gjërave të gabuara që dikush na ka bërë. Me kalimin e kohës zemërimi rritet, duke shtuar përbuzjen, përçmimin dhe neverinë—edhe pse nuk është kryer ndonjë mëkat tjetër. Kjo çon në hidhësi. Ndërsa kjo rritet, bllokon rrugën me anë të së cilës mëkati mund të shkatë­rrohet. Pa dyshim, shumë njerëz përfundojnë këtu. Fyerjet grumbullohen në një nivel në të cilin ndodh një shpërthim i stërmadh i “mëkateve” të kryera—me inat, me ligësi dhe keqdashje. Rezultati përfundimtar e lë personin fyes të dëmtuar, të gjakosur dhe pa frymë. Për më tepër, dhe me shumë keqardhje, pak arrin të zgjidhet në një mjedis kaq armiqësor—më shumë është bërë dëm, marrëdhëniet janë përkeqësuar, ka pasur përçarje dhe uniteti që reflekton imazhin dhe ngjashmërinë me Perëndinë shuhet. Për më tepër, ata që zgjedhin të mos i bëjnë ballë inatit dhe hidhësisë, në mënyrën që Perëndia do, e fusin betejën brenda vetes—ata mbyllen në depresion dhe mbyllin çdo derë të shpresës për të ndryshuar.

Së fundmi, format aktive të urrejtjes (padrejtësi, urrejtje, hakmarrje): a)padrejtësia—lejon anësinë dhe padrejtësinë e pamoralshme të këmbë­ngulë pa pushim, duke mos siguruar vetëpërmbajtjen e domosdoshme, për të mos lejuar dhe për të frenuar përparimin e së keqes. Ajo lejon që lëndimi dhe keqtrajtimi i të tjerëve të shtohet, duke mos vepruar në mbrojtje të atyre që janë të pambrojtur dhe të pafajshëm nga të tjerët; b) thashethemet krijojnë një terren mbarështues, ku mëkati shtohet dhe përshkallëzohet, ku njerëz të cilët nuk janë të përfshirë në një fyerje bëhen pjesë e saj, jo si shpëtimtarë, por si paditës; c) hakmarrja kundërpërgjigjet duke sjellë lëndim dhe cenim ndaj dikujt tjetër, duke e kthyer të keqen me të keqe, në këtë mënyrë duke e dhunuar urdhërimin për të treguar dashurinë, natyrën dhe karakterin e mirë të Perëndisë. Hakmarrja kërkon të shkatërrojë, ndërsa Perëndia kërkon të restaurojë.
Veç këtyre, mënyra të tjera të cilat pengojnë ballafaqimin biblik përfshijnë:

Refuzim për të ballafaquar sipas mënyrës së Perëndisë,
Ne nuk iu kërkojmë njerëzve që të pendohen për mëkatet e tyre, sepse ne nuk i konsiderojmë mëkatet tona ashtu siç janë seriozisht—si një shkelje dhe fyerje ndaj Perëndisë
Ne kemi pikëpamje dhe besime të gabuara, me të cilat ndihemi rehat dhe nuk duam t’i ndryshojmë. Kur jemi në një situatë në të cilën sfidohemi nga e vërteta e Fjalës së Perëndisë, ne rezistojmë përmes shpagimit, duke iu përgjigjur personit me inat; ose tërhiqemi duke ikur, me qëllim që të shmangemi, duke lënë jashtë çdokënd dhe gjithçka, duke e mbajtur inatin dhe zemërimin brenda.

Vënia e ballafaqimit biblik në praktikë

Fatmirësisht, ka diçka që mund të bëjmë për të vendosur ballafaqimin biblik në qendër të jetëve tona në mënyrë të përditshme, ashtu siç Hebrenjve 3:12-13 na mëson.

Ta bëjmë dashurinë, qëllimin tonë (1Timoteut 1:5):
Ndaj Perëndisë (Luka 10:27).
Ndaj të tjerëve (2 Korintasve 13:11).
Të zhvillojmë dhe të praktikojmë komunikim të perëndishëm sipas Efesianëve 4:25-32;
Të përdorim 4 rregullat e komunikimit: “Ji i sinqertë”, “Merru me situatën aktuale”, “Sulmo problemin dhe jo personin” dhe “Vepro, mos kundërvepro”.
Të jemi të përkushtuar ndaj rritjes në shenjtërim përmes fjalës (Gjoni 17:17), duke e lexuar Biblën rregullisht, duke u lutur, duke pasur bashkësi me besimtarët e tjerë, frekuentim të kishës dhe adhurim.
Të praktikojmë dhe të stërvitemi në drejtësi (Efesianëve 4:22-32, Kolosianëve 3:12-17, 2 e Pjetrit 1:3-11).
Të jemi gati—të sigurohemi që motivet janë të pastra dhe janë sipas standardit të Perëndisë (Mateu 7:1-7; Romakëve 8:28-29; Filipianëve 2:3).
Të ruajmë si thesar ato që Perëndia ruan si thesar (Psalmi 51:17; Isaia 57:15).
Të jemi të mësueshëm—të kërkojmë ato që janë lart (Kolosianëve 3:1-3; Mateu 6:19-20).
Të vendosim ta bëjmë ballafaqimin biblik pjesë të jetëve tona të përditshme (Hebrenjve 3:12-13).
Të jemi të guximshëm—duhet kurajë që të shkojmë tek dikush që ka gabuar—“për ta fituar vëllain tonë”. Nëse ai nuk pendohet dhe nuk kthehet nga mëkati i tij, merr hapat dhe personat e duhur për ta ballafaquar me të vërtetën e Fjalës së Perëndisë, me dashuri, me qëllimin e restaurimit të marrëdhënies së personit me Perëndinë dhe të tjerët (Mateu 7:1-7; Mateu 18:15-20)

Si përfundim

Të kuptuarit e ballafaqimit biblik është thelbësor për rritjen frymërore, si vetjake, ashtu edhe në trupin e Krishtit. Ai është ndërthurur brenda të vërtetave të Shkrimit, duke përforcuar Urdhërimin e Parë dhe të Dytë më të rëndësishëm. Ai është mjeti me anë të të cilit Perëndia siguron të sjellë ndryshim që zgjat në jetët tona. Ai duhet të përvetësohet, përmes bindjes nga dashuria, për të pasqyruar se kush është Perëndia dhe çfarë ka bërë Ai në një botë të rënë, duke i thërritur njerëzit të kthehen tek Krishti dhe kryqi në çdo marrëdhënie. Pa dyshim, ballafaqimi biblik nuk prodhon gjithmonë pendimin dhe ndryshimin e perëndishëm që Perëndia ka ndër mend. Me keqardhje themi se jo të gjithë njerëzit pendohen, megjithatë ata duhen paralajmëruar. Shembulli i Jezusit ilustron dhe na fton që ta imitojmë atë. Dhe Zoti tek Zanafilla 3 dhe 4 bëri të njëjtën gjë, pavarësisht nga rezultatet. Ky është mandati që Zoti jep: “Nëse ju bëni të mirën, vallë nuk do të pranoheni? Dhe nëse ju nuk bëni të mirën, mëkati është strukur tek dera. Fokusi i tij jeni ju, por ju duhet të sundoni mbi të.” Së fundmi, ballafaqimi biblik ka pasoja të përjetshme, duke qarkuar ose vdekjen, ose jetën. Le të vendosim ta ftojmë veten dhe të tjerët të duam, së pari, Perëndinë, dhe, së dyti, të afërmin tonë, siç Shkrimi mëson qartësisht.

Përktheu Rudina Boçe

Advertisements

Ballafaqimi Biblik, një mjet i hirit – Pjesa e parë

grace

Pa dyshim që leximi i titullit të këtij ar­tikulli ju ka bërë përshtypje. Çfa­rë ju vjen në mendje kur lexo­ni fjalët ballafaqimi biblik – një mjet i hirit? A mund të jetë kjo një mënyrë me anë të së cilës Perëndia dëshiron që ne ta jetojmë jetën e krishterë me efektshmëri për lavdinë e Tij? Ne besojmë që po. Natyrisht, ne jetojmë në një botë në të cilën ekziston ballafaqi­mi; të gjithë herët a vonë duhet që të ballafaqojmë dikë apo të ballafaqohe­mi me dikë. Është e panevojshme ta themi, por në secilin rast, të ballafaqojmë dikë apo të jemi personi që ballafaqo­het nga dikush, nuk është e lehtë, është e vështirë. Për më tepër, shumë herë fjala ballafaqim mund të ndezë aq shumë mendime dhe emocione të papëlqyeshme, saqë ne, qysh në shfaqjen e problemit ose do të shpresojmë që gjërat të zgjidhen vetë, ose do të presim derisa të jemi vënë me shpatulla pas murit, duke mos pasur asnjë zgjedhje tjetër, përveçse të themi diçka.

Në këtë pikë, shumë prej nesh nuk dinë se çfarë të thonë apo të bëjnë. Ne shpesh ndihemi të pazotë për t’i zgjidhur në mënyrën e duhur konfliktet me të cilat përballemi. Duke pasur një mungesë të kuptimit të Shkrimeve, ne rropatemi, duke u përpjekur të merremi me mëkatin në jetët tona apo të të tjerëve, pa sukses. Shpesh rezultatet janë shkatërrimtare; dhe jo vetëm kaq, problemet apo çështjet nuk trajtohen si duhet. Veç kësaj, ato traj­tohen në mënyrë jo të perëndishme, du­ke e zmadhuar problemin dhe duke e bërë shumë më keq nga ç’ishte më parë. Fatmirësisht, ne nuk jemi pa ndihmën e Zotit. Ai na ka dhënë shpresë dhe ndih­më, jo vetëm me të vërteta të sigurta dhe të besueshme, por edhe “premtime të çmuara dhe shumë të mëdha” (2 e Pjetrit 1; Romakëve 15:4), të mbështetura vetëm në karakterin e dashur të Perëndisë.

Për më tepër, ballafaqimi biblik është një nga ato dhurata nga Ati, që, të kuptuara si duhet, Perëndia i përdor në jetët tona, për më të mirën e mundshme – për një bashkim prekës dhe të shëndetshëm me veten e Tij dhe njëri-tjetrin. Së bashku do të shohim se çfarë është dhe çfarë nuk është balla­faqimi biblik, çfarë e pengon atë dhe se si mund ta rrënjosim atë si zakonin e përditshëm që Perëndia e ka përcaktuar që të jetë (Hebrenjve 3:12-13).

Përcaktimi i ballafaqimit biblik

Së pari, ne duhet të kemi të qar­të diçka: ballafaqimi biblik fillon me Biblën. Ajo ka shumë për të thënë për këtë dhuratë të hirit të Perëndisë (1 Pjetrit 1:23; Psalmi 19; Psalmi 119). Pa dy­shim, ndërsa ne lexojmë Biblën, ba­lla­faqimi del në qendër të skenës. Ai shfa­qet që nga fillimi dhe vazhdon drejt e deri në fund. Përgjatë gjithë Biblës gjendet një linjë e vazhdueshme përvojash ballafaqimi; jo vetëm nga Perëndia, kryesisht, por edhe nga njerëzit – bashkë­bisedimi ballë për ballë, që përfshin marrëdhëniet ose ndërmjet individëve, ose kombeve. Kudo që shohim, ballafaqimi është i pranishëm. Nga Bibla ne kuptojmë që ballafaqimi është pjesë e jetës dhe ka qenë i pranishëm përgjatë gjithë historisë. Veç kësaj, ndihemi apo jo rehat me këtë fakt, edhe ne duhet të përballemi me të, dhe si të krishterë, jo në mënyrën se si bota merret me të: me inat, zemërim, tërbim, me qëllimin për të arritur synimet personale, por për t’u mbështetur me vendosmëri në të vërtetat biblike, duke e bërë me përulësi dhe butësi (2 e Timoteut 2:24-26), me synimin për t’u çliruar dhe kapur fort pas Urdhërimit të Parë dhe të Dytë më të rëndësishëm. Prandaj për të kuptuar si duhet se çfarë është ballafaqimi biblik, ne duhet t’i mbajmë duart tona mbi Biblën dhe mendjen tonë tek Fjala e Perëndisë (Kolosianëve 3:1-3).

Tani, ndërsa eksplorojmë Fjalën e Perëndisë, ne duhet të kuptojmë qar­­të se cili është qëllimi për të cilin ja­në shkruar dhe caktuar Shkrimet. Përndryshe, ne ose nuk do të shkojmë fare te Shkrimet ose kur të shkojmë atje, ne do të keqinterpretojmë atë që ato na thonë të bëjmë. Letra e dytë e Timoteut 3:16-17 konstaton procesin përmes të cilit ne mund të përfitojmë nga Shkrimet – në këtë rast, sipas një renditjeje specifike; së pari, ato janë të dobishme për mësim – duke qenë se besimi vjen nga dëgjimi i Fjalës së Perëndisë (Romakëve 10:17); e dyta vjen bindja, e përkthyer gjithashtu si qortim– është një paralajmërim i cili nxjerr në pah mëkatin ose fajin tonë, dhe kjo duhet të prodhojë ndjenjën e fajit, kështu që ne kuptojmë që kemi bërë diçka të gabuar; e treta është ndreqja – shfaqja e pikës së ndryshimit. Ky është vendi ku një mëkat ose gabim korri­gjohet dhe demonstrohet një mënyrë tjetër për të vepruar. Ndreqja e korri­gjon një faj. Së fundmi, pasi kalojmë përmes tre hapave të parë të këtij vargu, fillon edukimi – në drejtësi – këtu ndodh ndryshimi i vërtetë transfor­mues. Për më tepër, këtu zë vend ushtrimi i sjelljeve të reja: “duke zhveshur” sjell­jen e vjetër dhe “duke veshur” të renë, siç përshkru­het tek Efesianëve 4 dhe Kolosianëve 3. Si pasojë, pasi kalon pak kohë, diçka e bukur ndodh, ndryshimi për të cilin lutemi dhe e dëshirojmë bëhet realitet, sepse ne kemi përvetësuar mënyra të reja të të jetuarit, me anë të fuqisë së Frymës së Shenjtë, përmes bindjes ndaj Shkrimeve.

Në mënyrë të ngjashme, Paul Tripp, autori i librit me titull “Instrumente në duart e Shpenguesit”, i përkthyer së fundmi në gjuhën shqipe, thekson këtë forcë lëvizëse të çmuar ndryshimi, si synim i ballafaqimit biblik. Ai e shpjegon hartën e rrugës së ndryshimit në katër pjesë, duke filluar në faqen 241, dhe na ndihmon ta kuptojmë procesin me pyetje të mprehta: 1) Fillon me shqyrtimin – “Çfarë dëshiron Perëndia që personi të shohë (rreth vetes, Perëndisë, të tjerëve, jetës, së vërtetës, ndryshimit) të cilën ai nuk e shikon?”; 2) Tjetra, rrëfimi (qortim ose bindje) – “Çfarë dëshiron Perëndia që personi të pranojë apo të rrëfejë?”; 3) Pastaj, përkushtimi (korrigjimi) – “Në ç’mënyra të reja jetese po e thërret Perëndia këtë person?”; 4) Së fundmi, ndryshimi (edukimi në drejtësi) – Si duhet që këto përkushtime të reja të zbatohen në jetesën e përditshme?”. Në të vërtetë, përdorimi i kësaj harte për ndryshimin, e cila është e rrënjosur në Letrën e Dytë të Timoteut 3:16-17, na jep neve drejtimin që na nevojitet: ndryshimi transformues është synimi dhe qëllimi i ballafaqimit.

Gjithashtu, me qëllim që ky ndryshim të ndodhë, ballafaqimi duhet t’i drejtohet zemrës, meqë ajo është vendi ku fillon tundimi. Nëse nuk i drejtohet zemrës, ne do të përpiqemi të merremi vetëm me shfaqjet e jashtme, të cilat janë rezultat i veprave mëkatare. Po, duhet të merremi me frytin mëkatar, por nuk është ai vendi nga i cili duhet të fillojmë, meqenëse fryti mëkatar thjesht dëshmon dhe zbulon frytin e keq. Prandaj, ashtu siç thuhet edhe tek Mateu 15:19, ne duhet të fillojmë nga rrënja e problemeve, përndryshe do të fokusohemi në vendin e gabuar (Fjalët e Urta 4:23; Jeremia 17:9). Për më tepër, Perëndia fillon këtu – në zemër, kur Ai merret me mëkatin, i cili në fund të fundit kryhet kundër Atij dhe më pas edhe kundër të tjerëve. Ngaqë Perëndia me­rret me mëkatin në këtë mënyrë, kështu duhet të veprojmë edhe ne. Pa dyshim që Zoti Perëndi na jep një shembull të qartë, tek Zanafilla 3 dhe 4, të llojit të bashkë­bisedimit të cilin ne duhet ta përvetësojmë ndërsa përpiqemi të sjellim Perëndinë dhe Fjalën e Tij në marrëdhë­niet që ai vendos para nesh; qofshin ato konfliktuale ose jo. Në të vërtetë, të kuptuarit e forcës lëvizëse të përfshirë në ballafaqimin biblik, përbrenda kontekstit të bashkëbisedimit dhe marrë­dhënieve, sjell realitetin që ajo nuk duhet të kufizojë rezultatet dhe përfytyrimet dëmtuese, shpërthyese, tmerruese dhe armiqësore, të cilat shpesh na vijnë në mendje; duke na penguar të angazhohemi në misionin shpëtues, pjesë e të cilit Perëndia dëshiron që të jemi. Ballafaqimi biblik për­fshin komunikimin, bashkëbisedimin me një person ballë për ballë. Vini re se si Perëndia është shembulli i përkryer i kësaj force ndryshuese kur ai merret me mëkatin e Adamit, Evës dhe Kainit. Pasi mëkati hyri në botë, Perëndia iu qas Adamit dhe Evës me pyetje: “Ku je?” dhe “Çfarë ke bërë?”. Po ashtu edhe Kainit: “Pse je pezmatuar dhe pse fytyra jote është e dëshpëruar?”. Në të njëjtën mënyrë edhe ne mund t’i ballafaqojmë të tjerët në mënyrë biblike.

Për shembull, supozoni që do të ta­koheshit me Sandrën (një person imagjinar) në një bar-kafe. Ju vini re që ajo është jashtëzakonisht e pezmatuar dhe e inatosur. Ndërsa ajo ju afrohet, flokët e saj tunden qëllimisht sa para mbrapa. Ajo përplas takat fort në tokë ndërsa ecën. Fytyra e saj është e kuqe, shprehja e saj e ashpër dhe e vrazhdë. S’ka pikë dyshimi në mendjen tënde, që ajo është e nxehur për diçka. Kur ajo ulet në një karrige përballë teje, lotët fillojnë t’i bien dhe ajo mbulon fytyrën me duar. Ju vëreni shpatullat e saj që dridhen ndërsa ajo dënes qetësisht. Ju jeni të vetëdijshëm që diçka ka ndo­dhur dhe e ka shqetësuar miken tuaj. Pyetjet vrapojnë vrullshëm në mendjen tuaj: “Çfarë duhet të them?” ose “Çfarë duhet të bëj?”, “Si mund ta ngushëlloj miken time?”. Zemra juaj dërrmohet nga dhembshuria dhe dashuria, por përbrenda ju filloni të përlesheni, duke mos ditur se si ta ndihmoni. Ju zgjasni dorën për ta ngushëlluar dhe, në këtë pikë, të keni një arsyetim të qartë se si të arrini tek ajo që ka ndodhur në të vërtetë është vendimtar. Edhe nëse personi nuk është i krishterë.

Për më tepër, qëllimi ynë si të krish­terë është t’i çojmë të gjitha marrë­dhëniet tona në drejtim të Perëndisë, duke e vendosur Atë qëllimisht në qendër të gjithçkaje. Ne duhet ta bëjmë Perëndinë pjesë të tablosë. Prandaj, ne duhet t’ia fillojmë nga Perëndia dhe Fjala e Tij, duke u përqendruar saktësisht atje ku Ai dëshiron, në zemër. Sepse Fjala e Perëndisë është “e gjallë dhe vepruese” dhe “është në gjendje të gjykojë mendimet dhe dëshirat e zemrës” (Hebrenjve 4:12). Ajo depërton thellë dhe shpesh sjell mjaft rezistencë, madje edhe brenda zemrave tona; ne nuk e pëlqejmë dritën që ndriçon në botën tonë të e­rrët. Ndonjëherë ne jemi të tunduar të shmangim atë që thotë Perëndia. Veç kësaj, përpjekjet tona për të ndihmuar do të jenë të përqendruara gabimisht në atë se si një person do të reagojë, duke dëshiruar një rezultat të caktuar dhe jo në atë se si të nxisim bindje ndaj Perëndisë, përulësisht për lavdinë e Tij, duke i sjellë të tjerët më afër Perëndisë dhe në unitetin e Frymës së Shenjtë brenda trupit të Krishtit.

Blair dhe Sue Alvidrez, së bashku me vajzën e tyre 13-vjeçare, Katie, je¬toj¬¬në në qytetin e Tiranes. Ata janë nga Kentucky, Amerikë. Blair dhe Sue ja¬në anëtarë të shoqatës kombëtare të “Nouthetic Counselors” dhe janë këshillu¬es biblikë të certifikuar. Janë në procesin e përmbushjes së një përkushtimi 10-vjeçar në shërbesë në Shqipëri.