Takim me Zotin në bregun e Jonit

titlepicKy artikull është publikuar në “Ilira”, dhjetor 2016. Mund të lexoni në anglisht ketu.

“A do të shqetësohesh për opinionin e njerëzve këtu, apo për opinionin e Zotit? Opinioni i njerëzve nuk do të ngrejë shumë peshë kur të jesh para fronit të gjykimit”.

Charles Studd, Misionar i shekullit të 19të

A është e mundur që ndërsa je e rrethuar nga njerëz të ndihesh krejtësisht e vetmuar? Ne duam që njerëzit rrotull nesh ta vlerësojnë praninë tonë, ta çmojnë miqësinë tonë, të shuajnë dyshimet tona, të na mbështetin në sfida, të shërojnë lëndimet tona më të thella. E thënë shkurt, ka mundësi që ne kërkojmë nga njerëzit atë që vetëm Zoti mund të na e japë: përmbushje, paqe dhe dashuri pa kushte. Padyshim, Zoti i përdor fëmijët e vet për të inkurajuar dhe për të mësuar njëri-tjetrin, por është shumë e lehtë që opinionet e të tjerëve t’i kthejmë në idhull.

Skenari i parë është i shëndetshëm dhe na afron më shumë me Zotin. Galatasve 6:2 na thotë të “mbajmë barrët e njëri-tjetrit” dhe të kërkojmë këshillën e urtë të vëllezërve e motrave të krishterë si një aspekt i rëndësishëm i rritjes shpirtërore. Gjithsesi, skenari i dytë, mbivlerësimi i këndvështrimit, opinionit apo sjelljes së të tjerëve ndaj nesh, ndonjëherë edhe deri në dëshpërim, është një kurth. “Frika e njeriut” mund të na largojë nga Zoti kur ne lejojmë që opinionet e të tjerëve të bëhen më të rëndësishme sesa mënyra si na sheh Zoti. Kjo mund të ndodhë kur ne besojmë që të krishterët flasin në emër të Zotit kur na lëndojnë, ose thjesht duke hequr dorë nga lutja për njëfarë kohe. Kur ne e harrojmë ‘zërin’ e Zotit, zërat e të tjerëve do ta mbytin zërin e Tij.

“Frika nga njeriu” (edhe njeriut të kishës) na thotë që nuk jemi mjaft të mirë kur të tjerët vënë në dyshim motivet e veprimeve tona, na akuzojnë padrejtësisht, bëjnë thashetheme ose gjykojnë vendimet tona, pa i ditur rrethanat ku ndodhemi apo parimet shpirtërore që na udhëheqin. Kjo është e dhimbshme, turbulluese dhe disa nga ne që janë natyra të shoqërueshme, instinktivisht do të kërkojnë njerëz të besueshëm për të qenë në shoqërinë e tyre. Në njëfarë mënyre ne do të ndihemi më mirë në praninë e miqve tanë; do të ndihemi përsëri të vlerësuar, ose të paktën do të kemi mjaft shpërqendrim, sa për të mos menduar për ndjenjat tona.

Unë e di që kjo është e vërtetë, sepse pas 25 vitesh si e krishterë, Zotit iu desh të më sillte në anën tjetër të botës (relativisht e izoluar) për të më tërhequr vëmendjen.

Kur Zoti shfaqet papritur

Gjatë vitit të kaluar unë mora vendimin e dhimbshëm për t’i dhënë fund martesës sime. Divorci është një ngjarje tmerrësisht e dhimbshme, dhe aq më tepër kur ndodh midis dy të krishterëve, për shkak të ‘njollës’ që e shoqëron këtë vendim. Megjithëse kisha mjaft mbështetje biblike për divorcin, për hir të qetësisë së fëmijëve të mi nuk i tregova detajet (përveç disa njerëzve të cilët duhej t’i dinin). Shumica e personave që e njihnin situatën tonë, treguan dhembshuri të pamasëdhe mbështetja më erdhi nga nuk e prisja. Megjithatë, ata të krishterë të cilët nuk e njihnin situatën tonë apo rrethanat që më shtynë drejt divorcit, filluan të më gjykonin. Kjo e lëkundi besimin tim te kisha dhe si pasojë edhe te Zoti.

Megjithëse miqtë e mi nga kisha të tjera më çuan në vende të qeta, më përfshinë në studime Bible dhe kaluan shumë orë duke më folur dhe duke u lutur për mua, përsëri lëndimi i shkaktuar nga personat, opinionin e të cilëve e quaja të ‘rëndësishëm’, më bëri të ndihesha konfuze në lidhje me Zotin, ndërkohë që isha duke i shërbyer Atij. Mezi po prisja të vinte gushti, gjatë të cilit kisha planifikuar të shërbeja në Kampet e të Rinjve {në Nju Hempshire (New Hampshire) dhe në Shqipëri}, të kaloja kohë me fëmijët e mi dhe të shërohesha. Një nga gjërat që më jepte gëzim dhe mezi po e prisja ishte ritakimi me motrat dhe vëllezërit e dashur në Krishtin në Shqipëri, me të cilët isha miqësuar gjatë kampit të vitit të kaluar. Unë kisha ‘nevojë’ për ta, për praninë e tyre, kisha nevojë për miqësinë e tyre, kisha nevojë të qeshja.

Pas tri ditësh në Tiranë, unë mora autobusin për në Sarandë, ku do të takohesha me ata që do të më çonin në kamp. E lënduar nga sjellja e miqve të mi dhe e shqetësuar nga ideja që duhej të flisja me drejtuesit e kampit për situatën time, qava në heshtje pothuajse gjatë gjithë udhëtimit 7 orësh. Si për ta rënduar edhe më keq situatën, shumica e personelit me të cilët isha miqësuar më shumë nuk erdhi në kamp këtë vit për arsye nga më të ndryshmet. E rrethuar nga kampistë të rinj dhe të panjohur, personel i ri dhe nga gjuha shqipe, u ndjeva edhe më e vetmuar se më parë. Kujtimet e bukura të së kaluarës më bënë të ndihesha akoma më e trishtuar për ditë me radhë dhe fillova të pyesja veten se çfarë bëja unë në atë vend. E rrethuar nga 70 persona dhe një skuadër të krishterësh shqiptarë, u ndjeva plotësisht në ajër dhe e panevojshme.

Kështu që kaloja kohë vetëm me Zotin. Ai ishte i vetmi që shihte lotët e mi. Ecja mbi skelë, shikoja perëndimin e diellit mbi Jon dhe ulesha e rrija aty për orë me radhë. Disa herë lexoja Biblën; disa herë vetëm mendohesha, por gjithmonë e kuptoja që isha në praninë e Atit tim, i cili ishte Mbrojtësi dhe Mbështetësi im. Unë e dija që Ai e kishte orkestruar gjithçka në mënyrë të përsosur, por më duhej ta përjetoja këtë në nivel emocional dhe kjo është shumë e vështirë të ndodhë kur ti je duke u arratisur nga emocionet e tua.

Një nga mësimet në anglisht që po u mësonim fëmijëve tregonte si ta vendosje opinionin e Zotit mbi atë të njerëzve. Kjo ishte tepër specifike për të qenë një rastësi. Zoti po më fliste mua drejtpërsëdrejti. Kishte mëngjese kur doja të largohesha nga grupi i diskutimit, të cilin e drejtoja bashkë me një anëtare skuadre nga Britania; të vërtetat themelore për dashurinë e Zotit që po u mësonim fëmijëve ishin premtime të harruara prej kohësh, për shkak se nuk e besoja më që mund të zbatoheshin në rastin tim.

Na tërheq në anën tjetër të botës… për të na detyruar ta dëgjojmë?

Këtu filloi edhe shërimi im. Si për të më siguruar mua që Ai ishte pranë, mora një mesazh nga një anëtare e re britanike e skuadrës, (e cila nuk më njihte aspak) një ditë pasi u largua nga kampi, duke më pyetur nëse isha mirë. Pasi i tregova një version të përmbledhur të ngjarjeve, ajo u përgjigj:

“Unë të jam mirënjohëse që ke folur me personat në kamp dhe lutem që ata të kenë qenë mbështetje dhe inkurajim për ty. Unë e vlerësoj shumë ndershmërinë dhe sinqeritetin tënd me mua, duke më treguar atë që po ndodh realisht. Zoti ka një plan për ty, që të solli në Shqipëri këtë vit dhe unë lutem që ti me të vërtetë do të gjesh shërim nga gjithë vështirësitë që ke kaluar. Unë e di që Zoti ka plane të mira për ty, ashtu siç ka premtuar për popullin e tij.

“Në fund të fundit ne duhet të shqetësohemi, mbi të gjitha, për atë që mendon Zoti dhe të lutem mos harro, Ai na do pa kushte. Afrohu pranë Tij dhe lëri krahët e Tij të të mbrojnë. Mos e lëndo veten duke mos lejuar të përjetosh ato ndjenja që të vijnë. Zoti e di çfarë ndien ti. Unë nuk dua të mendosh që duhet t’i fshehësh ndjenjat e tua, apo që nuk po përfshihesh aq shumë sa duhet në kamp. Ndoshta Zoti do që kjo kohë që po kalon në Shqipëri të shërbejë për shërimin tënd nga lëndimi dhe ndjenjat e tua. Sa e mahnitshme është mënyra si na përdor Zoti në jetët e njëri-tjetrit. Unë e ndjeva fuqishëm Frymën e Shenjtë teksa më shtynte të bisedoja me ty dhe jam e sigurt që Zoti të ka rrethuar me kujdesin e Tij. Është e mahnitshme sesi Zoti na tërheq në anën tjetër të botës, për të na detyruar të dëgjojmë dhe për të na afruar te Vetja”.

Të jesh transparent ndërsa i beson Zotit

Drejtuesit e shërbesës, nën autoritetin e të cilëve shërbeja, janë miq të mirë, por unë kisha shumë frikë se mos më refuzonin apo më gjykonin pasi ta merrnin vesh për divorcin tim, pavarësisht arsyeve që kisha; por ndodhi krejt e kundërta. E mbushur me ankth, u ula dhe i shpjegova situatën time pastorit shqiptar dhe më pas drejtorit të kampit. Ata jo vetëm që e mbështetën vendimin tim, por më përkrahën si motrën e tyre, ashtu si përherë. Megjithatë, mësimi që më mësoi Zoti atë javë ishte që kjo nuk duhej të kishte rëndësi.

Ai më pranon, më do dhe gëzohet për mua. Opininoni i njerëzve (edhe i njerëzve të Tij) zbehet për nga rëndësia përpara Tij. Gjithsesi ishte çliruese të mbështetesha nga miq që shqetësoheshin për mua dhe më kuptonin. Pastor “Erioni” (ky nuk është emri i tij i vërtetë) kishte parë vetë një nga motrat e tij të përjetonte një eksperiencë të ngjashme me timen dhe ishte i vetëdijshëm për faktin që jeta jo gjithmonë ndjek besnikërisht udhëzimet biblike të pendimit dhe pajtimit. Vëllai im ballkanas, më shumë se çdokush tjetër, ndihej i çliruar për faktin që unë tashmë isha e sigurt, e shëruar, dhe po rifitoja vetëbesimin tim.

Ne si besimtarë nuk mund të jetojmë në boshllëk. Është e pamundur të hiqemi sikur opinionet, pranimi, dashuria apo aprovimi i të tjerëve, veçanërisht i vëllezërve dhe motrave të krishterë, nuk kanë rëndësi. Ne jemi krijuar për të jetuar në bashkësi dhe Zoti trishtohet kur bijtë e Tij krijojnë mëri me njëritjetrin. E megjithatë, për të shembur muret e turpit që nga largojnë prej Tij, Ai detyrohet të na izolojë në një vend nga i cili nuk mund të arratisemi më; dhe kur më në fund fillojmë të dëgjojmë zërin e Tij të së Vërtetës, Ai e pohon dashurinë e Tij ndaj nesh edhe përmes njerëzve të tjerë. Megjithatë, derisa të zbulojmë që Ai është i vetmi zë që ka rëndësi, ne do të ngecemi midis zërave të vetë konfuzionit dhe dyshimeve tona.

Unë duhej të ndihmoja të tjerët të kuptonin Fjalën e Zotit verën e kalredemption_picuar, por Zoti e përdori atë kohë për të sjellë hirin dhe shërimin e Tij mbi mua, në një kamp të largët bregdetar, pa miq të cilëve t’u besoja, gjysmë bote larg nga shtëpia ime. Shqipëria gjithmonë ka qenë shumë e veçantë për mua, por tani unë do ta kujtoj edhe si një vend ku Zoti më takoi në një mënyrë unike dhe thellësisht personale.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s